Timeless-Quest.com. HOME

🇬🇧 Tokyo: Wobbling on the Twelfth Floor

June 24, 2025

Fie-Trude, a pragmatic European with a passion for rice crackers and neatly organized spreadsheets, was sitting on the 12th floor of Hotel The Evening in Tokyo. She was sipping her green tea (quietly improved with a sugar cube) when the room suddenly began to sway — like she was riding a badly balanced washing machine on spin cycle.

Her teacup rattled, the bed gently rocked, and the laundry she’d hung up began swinging like cherry blossoms in a spring breeze. “Are those my socks or wind chimes?” she muttered, clinging to the wall.

In a mini panic, she grabbed her iPad and quickly typed: “What to do during an earthquake?”

First result:

“Do what the locals do.”

She peeked out the window. Across the street, an elderly Japanese lady stood calmly on her balcony, bowing politely to her bonsai tree. As if to say: “Ah yes, magnitude 5. How charming.”

Fie-Trude stared at her screen, then at the woman, then back at the screen. Seriously? That’s it?

Meanwhile, she had already packed her essentials: phone, passport, toothbrush, and a Mars bar wrapped in silver foil. Ready to dash — to the lobby or the airport, whichever came first.

She called the front desk:

“Um… I think everything is… moving? The bed, the walls, my entire nervous system?”

The receptionist replied, calm as ever:

“Hai, hai. Just small jishin. Good for practice.”

Practice?! Fie-Trude glanced at the ceiling lamp still swinging like a disco ball with regrets. In Europe, there would already be seven emergency news specials featuring a frantic seismologist waving at a trembling Richter chart.

That evening, she wrote in her travel journal:

“Today: first earthquake. Googled what to do — ‘follow the locals,’ it said. Apparently, that means sipping tea while your room wobbles like a canoe.”

The End.

(Next day: downloaded a seismic alert app and bought another Mars bar. Just in case.)

🇧🇪 Tokio: Trillen op de twaalfde

Fie-Trude, een nuchtere Europese met een voorliefde voor rijstcrackers en geordende spreadsheets, zat op de 12de verdieping van Hotel De Avond in Tokio. Ze nipte net van haar groene thee (die ze stiekem met een suikerklontje had verbeterd) toen de kamer plots begon te dansen alsof ze zich op een slecht afgestelde wasmachine bevond.

De theekop rinkelde, het bed wiegde zachtjes, en de was die ze strategisch aan de verwarmingsbuis had gehangen, zwierde als een kersenbloesem in de lentewind. “Zijn dat mijn sokken of windgongen?” mompelde ze, terwijl ze zich vastklampte aan de muur.

In paniek graaide ze haar iPad en googelde met trillende vingers: “Wat te doen tijdens een aardbeving?” Het eerste resultaat:

“Doe wat de lokale bevolking doet.”

Ze keek uit het raam. In het gebouw ernaast boog een oude Japanse dame sereen naar haar bonsaiboompje. Alsof ze zei: “Ah, magnitude 5. Hoe gezellig.”

Fie-Trude keek van haar scherm naar de vrouw, terug naar haar scherm, en dacht: Dat is het dan?

Ondertussen had ze haar rugzak om, gsm, paspoort, tandenborstel en een Marsreep in zilverfolie stevig onder de arm. Klaar om naar de lobby te vluchten — of desnoods het vliegveld.

Ze belde de receptie:

“Euh… I think everything is… moving? The bed, the walls, my nervous system?”

De receptionist antwoordde kalm:

“Hai, hai. Just small jishin. Good for practice.”

Practice?! Fie-Trude keek naar de plafondlamp die nog nadeed of het een discobal was. In Europa zouden er al zeven journaalspecials zijn, met een seismoloog in een fluohesje en een trillende schaal van Richter op de achtergrond.

’s Avonds schreef ze in haar reisdagboek:

“Vandaag: eerste aardbeving. Op iPad gelezen: ‘Doe wat de Japanners doen.’ Blijkbaar betekent dat: rustig thee drinken terwijl je kamer wiegt als een boot.”

Einde.

(Volgende dag: seismische app geïnstalleerd en een extra Marsreep gekocht. Je weet maar nooit.)

Screenshot
🇬🇧 Iceland and the Steaming Wonder

June 23, 2025

It was the depths of winter in Iceland, and Fie-Trude had let her group head off to an ice cave. Her reasoning? Why crawl into a freezer when you can simmer in a hot spring?

While the others got stuck somewhere between frozen rocks and a GPS that suddenly thought it was a compass from 1843, Fie-Trude was blissfully floating in a steaming hot spring — alone, peaceful, and surrounded by mist so thick even her thoughts began to condense.

But then…

Pling! Her hair started to freeze. Literally. Each hairlock stuck up like a bewitched hairbrush. Her towel, which she had strategically placed over a rock, had by now turned into a stiff, icy tortilla.

Then, out of the Icelandic mist, appeared a man in a wool sweater, thick boots, and eyebrows that looked like moss clinging to lava stones.

He stood still, stared at Fie-Trude in her steaming pool with icicles forming on her head, and said dryly,

“I thought tourists usually got stuck in buses, not in geothermal soup.”

Fie-Trude smiled, her face by now the only warm part of her body. “Coincidence,” she said, “or just excellent instinct.”

Without blinking, the Icelander pulled a dry towel from his backpack — “always carry an extra, in case a geyser spits someone out,” he explained — and saved the day.

She knew it then: the others would be evacuated shivering, but she had found Iceland’s true treasure.

Not the ice caves, not the hot spring…

but the warmest northerner she had ever met.

🇧🇪 IJsland en het Stomende Wonder

Het was diep winter in IJsland en Fie-Trude had haar groep laten vertrekken naar een ijsgrot, want, zo dacht ze: waarom zou je vrijwillig een vrieskast binnengaan als je ook kunt sudderen in een hete bron?

Terwijl de rest zich ergens vastreed tussen bevroren rotsen en een GPS die ineens dacht dat het een kompas uit 1843 was, lag Fie-Trude poedelgelukkig in een stomende hot spring — alleen, vredig en omringd door damp zo dik dat zelfs haar gedachten begonnen te condenseren.

Maar dan…

Pling! Haar haar begon te bevriezen. Letterlijk. Elke lok stak stijf de lucht in als een behekste haarborstel. Haar handdoek, die ze strategisch over een steen had gelegd, veranderde intussen in een stijve, ijsachtige tortilla.

Toen verscheen, als uit een IJslandse mist, een man in wollen trui, dikke laarzen en met wenkbrauwen die net als het mos op lavastenen leken te leven.

Hij bleef staan, keek naar Fie-Trude in haar stomende poel met ijspegels op het hoofd, en zei droog:

“Ég hélt dat toeristen normaal in bussen bleven vastzitten, niet in thermische soep.”

Fie-Trude glimlachte, haar gezicht inmiddels het enige warme deel van haar lichaam. “Toeval,” zei ze, “of een goed werkend instinct.”

De IJslander haalde zonder blikken of blozen een droge handdoek uit zijn rugzak — “altijd eentje extra, voor het geval een geiser iemand uitspuwt” — en redde de dag.

Ze wist het zeker: de rest zou straks bibberend worden geëvacueerd, maar zij had de ware schat van IJsland gevonden.

Niet de ijsgrotten, niet de hot spring…

maar de warmste noorderling die ze ooit had ontmoet.
🇬🇧 Fie-Trude on Wheels

June 22, 2025

In Mechelen, 1898, where life crawled forward on clogs, carriages, and candlelight, Fie-Trude suddenly appeared with something revolutionary: a bicycle. A shiny black contraption with a bell that rang like a cheerful canary and two wheels that clearly wanted more than just to roll — they wanted to move forward.

She climbed on with her corset tighter than a salami in a napkin and a skirt so wide it could shelter a Sunday picnic. At her first wobbly push-off, the neighbor shrieked, “It’s a mobile butter churn!” The priest choked on his holy water and muttered, “She’s riding! Alone! Toward hell, or worse — progress!”

Her mother watched from behind the lace curtain, frozen like she’d just seen a mathematical equation come to life. “First a bicycle,” she whispered, “next she’ll start thinking.”

But Fie-Trude kept pedaling. She passed geese, pedestrians, and even the mail coach. Her skirt flew, her hat was gone with the wind, but her smile stayed firmly in place. And with every turn of the wheels, she knew more clearly: this wasn’t just a ride. It was freedom. Her choice. Her future.

Today Mechelen — and who knows, tomorrow the rest of the world.

And if you happen to be reading this in the year 2025, sitting comfortably with wireless internet and coffee that makes itself: remember that once, a woman in a skirt too tight, on a gearless bicycle, decided not to wait for permission.

She simply started pedaling. And that’s where everything began.

🇳🇱 Fie-Trude op Wielen

In Mechelen, 1898, waar het leven voortkroop op klompen, koetsen en kaarslicht, verscheen plots Fie-Trude met iets revolutionairs: een fiets. Een glimmend zwart gevaarte met een bel als een vrolijke kanarie en twee wielen die méér leken te willen dan alleen maar rollen — ze wilden vooruit.

Ze klom erop met haar korset strak als een worst in neteldoek en een rok zo breed dat ze er een picknick voor zes onder kon houden. Bij het eerste wiebelende vertrek gilde de buurvrouw: “’t Is een rijdende waterpomp!” De pastoor verslikte zich in zijn wijwater en mompelde: “Ze rijdt! Zonder begeleiding! Naar de hel of erger — naar de vooruitgang!”

Haar moeder staarde van achter het raam alsof ze net een wiskundige formule had gezien. “Eerst een fiets,” fluisterde ze, “straks begint ze te denken.”

Maar Fie-Trude trapte door. Ze liet ganzen, wandelaars en postkoetsen achter zich. Haar rokken zwierden, haar hoed vloog af, maar haar glimlach bleef stevig zitten. En met elke bocht wist ze het zekerder: dit was niet zomaar een rit. Dit was haar vrijheid. Haar keuze. Haar toekomst.

Vandaag Mechelen — en wie weet, morgen de rest van de wereld.

En mocht jij dit nu lezen in het jaar 2025, comfortabel op een stoel met draadloos internet en koffie die zichzelf zet: onthoud dan dat een vrouw met een te strakke rok, op een fiets zonder versnellingen, ooit besloot niet te wachten op toestemming.

Ze trapte gewoon. En daar begon alles mee.
Mechelen – St Rumbold’s Tower

June 22, 2025

One chilly morning in 1425, Lady Fie-Trude van Mechelen, a wanderlust-filled fifty-something, strolled near St. Rumbold’s Tower, craving a bowl of steaming porridge and a pilgrimage. Mid-prayer, zap! A flash, a gust, and suddenly she was in 2025, same tower, but the world? “By St. Rumbold, is this a witch’s fair?” Fie-Trude squealed, clutching her rosary. Honking carts with no horses, folks with shiny boxes stuck to their faces, and lights blinking like angry eyes! “Has the world gone mad?” she gasped, eyes like saucers.

In her Mechelen, trade hummed, church bells rang, and chatter flowed over bread and beer in cozy inns. Life was raw but snug—everyone shared stew and tall tales. Now? People sat alone in glossy “cafés,” glued to those odd boxes. Her stomach rumbled, so she shuffled to Rumbold’s Eatery. The glass door? “Devil’s trick!” she snorted, shoving until a chuckling lad opened it. “Menu, ma’am?” Fie-Trude snatched the paper: “Soo-shee? Is that a curse?” The lad grinned and pointed to “croquettes.” When they arrived, crispy and piping hot, she crowed: “No porridge, but heavenly!” With sauce on her chin, she munched away. The bill? “Four coins for dough? That’s a goat!” A passerby paid with a magic card, leaving Fie-Trude’s jaw agape.

She giggled, but gaped: such sorcery! Women in trousers, food like paintings, but no one chatted like in her lively taverns. “What a cold affair!” she muttered. The lesson? Nothing beats a meal with laughing faces and good talk. Ditch those cursed boxes, share croquettes, and savor—that makes life cozy, then and now!

End.

Op een koele ochtend in 1425 kuierde vrouwe Fie-Trude van Mechelen, een reislustige vijftiger, rond de Sint-Romboutstoren, smachtend naar een kom dampende pap en een pelgrimstocht. Midden in een gebedje floep! Een lichtflits, een windvlaag, en ineens stond ze in 2025, zelfde toren, maar de wereld? “Bij Sint-Rombout, is dit een heksenmarkt?” piepte Fie-Trude, haar rozenkrans fijnknijpend. Toeterende karren zonder paarden, lui met glimmende doosjes voor hun snuit, en lichten die knipperden als boze ogen! “Is de wereld gek geworden?” hijgde ze, ogen als schotels.

In haar Mechelen gonsde het van handel, kerkklokken en geklets bij brood en bier in warme herbergen. Het leven was rauw maar knus – iedereen deelde stoofpot en sterke verhalen. Nu? Mensen zaten alleen in blinkende “cafés”, starend naar die rare doosjes. Haar maag rommelde, dus strompelde ze naar Rombouts Eethuis. De glazen deur? “Duivelse truc!” brieste ze, duwend tot een grinnikende jongen opendeed. “Menukaart, mevrouw?” Fie-Trude graaide het papier: “Soo-shi? Is dat een vloek?” De jongen lachte en wees op “kroketten”. Toen die kwamen, knapperig en gloeiend, kraaide ze: “Geen pap, maar hemels!” Met saus op haar kin smulde ze. De rekening? “Vier munten voor deeg? Da’s een geit!” Een passant betaalde met een toverkaart, Fie-Trude’s mond open als een stadspoort.

Ze giechelde, maar schrok: wat een toverij! Vrouwen in broeken, eten als schilderijen, maar niemand kletste zoals in haar bruisende taveernes. “Zo’n kille boel!” mompelde ze. De les? Niets klopt een maaltijd met lachende gezichten en goede praat. Leg die vervloekte doosjes weg, eet samen kroketten en geniet – dát maakt het leven gezellig, toen en nu!

Einde.