Timeless-Quest.com. HOME

Meet Fie-Trude, a fictional time traveler with a deeply human soul. Her short stories are mostly inspired by real-life experiences, sometimes reimagined in different time periods — creating space for wonder, recognition, and a touch of humor.

Each story is a small journey, both backward and forward, gently inviting you to pause. Not just to reflect on what was, but to consider what could still be.

Because between the lines, there’s always a message — for those slow enough to truly read it.

recent posts

  • 🇬🇧 The North Sea and the Night Crossing

    The sun had long since set when they left the harbor. The ferry lights in the distance faded, and somewhere between Dover and Calais, the sea began to growl. Fie-trude, the only one on board with no clue about sailing, felt like a tourist who had boarded the wrong bus.

    “Don’t worry,” the tough crew had reassured her, “if you get seasick, we’ve got plenty of pills for you. We’re all seasoned sailors — we know what we’re doing.”

    They had laughed, as if this was just a Sunday outing.

    Fast forward to 2:00 a.m.

    The sea now resembled a blender on turbo, and the “seasoned sailors” were hanging over the railing, each acting out their own personal Titanic scene. Only Fie-trude was still standing, knuckles white as she gripped the rail, unsure whether to be relieved she wasn’t seasick… or more worried because of it.

    Then a weak voice called out, half-groaning from the cabin:

    “Fie… you need to take the helm.”

    “Excuse me?”

    “The helm. You… have to steer. We’re… eh… busy.”

    “Busy?!” She glanced at the heap of miserable bodies on deck. It looked like someone had edited a pirate movie with the sound effects of a stomach flu outbreak.

    A pale skipper with a compass — the only one still capable of basic math and navigation — scribbled something on a damp map.

    “If you follow this line… you’ll reach France. I think. Could be Belgium. But steer… that way. Please.”

    Fie-trude grabbed the helm like it was a tree and she was a cat in a storm.

    Waves crashed over the deck, the wind howled like it was auditioning for a gothic opera. She clenched her eyes shut and thought: Why didn’t I just pick a Netflix night? Or literally anything on land?

    An hour later, only one sound rose above the roar of the water: her own heartbeat. She had found a rhythm — a kind of conversation with the sea. Every slap, every wave seemed to say: “So, you wanted adventure? Here it is.”

    She gritted her teeth and thought, Maybe it’s time I learned a thing or two about sailing??

    Then, near dawn, the light began to break. The sea calmed, the sky turned soft pink, and finally a strip of land appeared on the horizon. France.

    The rest of the crew slowly came back to life, like they were waking from a zombie apocalypse.

    “Well,” she said with a steel gaze, “anyone still need those seasickness pills??”

    Remember in life…

    When the sea gets wild and no one knows what to do, you learn that holding your course matters more than sailing perfectly.

    ← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)

    🇧🇪 De Noordzee en de Nachtelijke Oversteek

    De zon was al lang onder toen ze de haven verlieten. De ferrylichten in de verte vervaagden, en ergens tussen Dover en Calais begon de zee te grommen. Fie-trude, de enige aan boord die geen enkele notie had van zeilen, voelde zich net een toerist op de verkeerde bus.

    “Maak je geen zorgen,” had de stoere crew haar nog gerustgesteld, “als je zeeziek wordt, we hebben pilletjes genoeg voor jou. We zijn allen doorwinterde zeilers, wij weten wat we doen.”

    Ze hadden gelachen, alsof dit een zondagsuitje was.

    Fast forward naar 02:00 uur ‘s nachts.

    De zee leek een mixer op standje turbo, en de “doorwinterde zeilers” hingen over de reling, elk bezig met hun eigen persoonlijke Titanic-scène. Alleen Fie-trude stond nog rechtop, wit knokkels om de reling geklemd, twijfelend of ze blij moest zijn dat ze niet zeeziek werd… of eerder bezorgd.

    Toen klonk er een zwakke stem, half kreunend vanuit de kajuit:

    “Fie… je moet het roer nemen.”

    “Pardon?”

    “Roer. Jij… moet sturen. Wij zijn… eh… bezig.”

    “Bezig?!” Ze wierp een blik op de hoop ellendige lichamen aan dek. Het leek alsof iemand een piratenfilm had gemonteerd met de sound effects van een buikgriepepidemie.

    Een bleke schipper met een kompas, de enige die nog een beetje kon rekenen en de koers bepalen, krabbelde iets op een nat kaartje.

    “Als je deze lijn volgt… kom je uit bij Frankrijk. Denk ik. Het kan ook België zijn. Maar stuur… daarheen. Alsjeblieft.”

    Fie-trude greep het roer vast alsof het een boom was en zij een kat in een storm.

    De golven sloegen over het dek, de wind huilde alsof hij meedeed aan een gothic opera. Ze kneep haar ogen dicht en dacht: Waarom heb ik geen Netflix-avond gekozen? Of gewoon, iets op het vasteland?

    Een uur later was er nog maar één geluid dat het water overstemde: haar eigen hartslag. Ze had ritme gevonden, een soort gesprek met de golven. Iedere klap, iedere golf leek te zeggen: “Nou, je wilde avontuur? Hier heb je het.”

    Ze zette haar tanden op elkaar en dacht “misschien eens tijd om iets bij te leren over zeilen??”.

    Toen, tegen de ochtend, begon het licht te breken. De zee kalmeerde, de lucht kleurde zachtroze, en aan de horizon verscheen eindelijk een streep land. Frankrijk. 

    De rest van de crew kwam langzaam terug tot leven, alsof ze uit een zombie-apocalyps ontwaakten.

    “Zo,” zei ze met een stalen blik, “wie heeft er nog nood aan de pilletjes tegen zeeziekte???”

    Aanrader in het leven…

    Als de zee woest wordt en niemand meer weet wat te doen, leer je dat een koers houden, belangrijker is dan perfect te kunnen zeilen.”

    ← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)

  • 🇬🇧 Fie-trude and the Golden Gallop

    The sun hung like a glowing pizza above Monument Valley, and Fie-trude was riding along an empty, dusty road where only tumbleweeds and country radio kept her company. Her hair was a total mess, and her thoughts wandered somewhere between “Maybe I should learn how to throw a lasso” and “How much sand can a person actually collect in her bra?”

    Suddenly—horses.

    Behind a wooden fence, in the middle of the red-brown nothingness, hidden by a giant dust cloud. Sand-colored, with eyes that said: “Yeah, we’re not your regular horses.”

    She stopped. She got out. She walked closer.

    And then, as if Netflix had staged the entire scene, he appeared: an old man, half-hidden behind a rock, wearing a leather hat, braids, and a look that said: “I don’t say much, but when I do, it’s worth remembering.”

    “You wanna ride?” he asked.

    Fie-trude nodded without thinking. “Sure.”

    He grabbed his lasso, swung it like he could catch the wind itself, and with a single move, reeled in two horses. One of them was golden, shining like a sunset on four legs.

    He pointed at it. “That one’s yours. Bit lively.”

    She walked up to it. The animal looked at her with the kind of gaze only a horse can have when it’s silently judging tourists. She put her foot in the stirrup and, in one smooth motion, landed right in the saddle.

    The man nodded approvingly, seemingly starting his “pre-flight checklist.”

    “This is a stirrup. And this…”

    Fie-trude raised an eyebrow.

    “Seriously? What’s next? ‘This is a cactus?’”

    He laughed. Or no—his shoulders moved. Maybe that was his version of laughing.

    And then… he just took off. Full gallop.

    No explanations, no helmet, no “Ready to go?” Just whoosh.

    Fie-trude gave her golden horse a nudge.

    But that beast had other plans.

    It started bucking.

    Not once. Not twice. No, for a full five minutes of jumps, spins, hops, airy leg kicks, and occasional sideways leaps as if it was auditioning for the Olympics.

    Fie-trude stayed on. Back straight. Jaw tight. Inner cursing politely swallowed.

    The man glanced back and started chuckling.

    “Ah, you’re still on!”

    “Yeah,” she shouted back, “and all I can think is: if I hit the ground now, I’ll disappear under all this dust!”

    Sunfire—because apparently that was the name of her golden companion—decided she was worthy.

    And suddenly, they went.

    Really went. In gallop, through a landscape that looked like a scene straight out of a John Wayne film.

    The sky turned redder, the sand flew up, and Fie-trude felt like she was in the middle of a western—only no one had given her the script.

    The man rode up beside her.

    “Most people scream.”

    “Don’t have time for that,” she said, “I’m busy making sure I keep breathing.”

    This time, he really laughed. A soft, warm laugh. And Fie-trude felt something special: this was no tourist ride anymore.

    ⸻

    DAY 3 IN THE US

    Never rode this fast without an engine.

    My horses back home would’ve packed their bags after three meters.

    This beast bucked as if it was testing me.

    And I passed.

    Or at least: I’m still in one piece.

    When they stopped at a rocky lookout point, he stayed silent for a moment. Then he said:

    “Good rider. Strong seat.”

    She nodded. “You’re not bad yourself.”

    He grinned, and then, as if someone had opened the floodgates, he finally started talking like a waterfall…

    I suppose…

    “An old soul opens like an old door: only for those who knock with patience and show their true intent.”

    ← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)

    🇧🇪 Fie-trude en de Gouden Galop

    De zon hing als een gloeiende pizza boven Monument Valley, en Fie-trude reed over een lege, zeer stoffige weg waar enkel tumbleweeds en countryradio haar gezelschap hielden. Haar haar was een warboel en haar gedachten gingen ergens tussen “Misschien moet ik leren lasso werpen” en “Hoeveel zand kan een mens eigenlijk in haar BH verzamelen?”

    Plots — paarden.

    Achter een houten hek, midden in het roodbruine niets achter een gigantische stofwolk. Zandkleurig, stoer, met ogen die zeiden: “Ja, wij zijn andere paarden dan wat jij gewoon bent.”

    Ze stopte. Ze stapte uit. Ze wandelde dichterbij.

    En toen, alsof het allemaal in scène was gezet door Netflix, kwam hij tevoorschijn: een oude man, deels verscholen achter een rots, met een leren hoed, vlechten, en een blik die riep: “Ik zeg niet veel, maar als ik iets zeg, is het memorabel.”

    “You wanna ride?” vroeg hij.

    Fie-trude knikte zonder nadenken. “Tuurlijk.”

    Hij pakte zijn lasso, gooide ermee alsof hij de wind zelf kon vangen, en haalde in één beweging twee paarden binnen. Eén ervan was goudkleurig, glanzend als een zonsondergang op vier poten.

    Hij wees erop. “That one’s yours. Bit lively.”

    Ze stapte ernaartoe. Het beest keek haar aan met de blik van een paard dat duidelijk zijn eigen mening had over toeristen. Ze zette haar voet in de stijgbeugel en zat, in één vlotte beweging, recht in het zadel.

    De man knikte goedkeurend en leek te beginnen aan zijn “before-take-off-list”. “This is a stirrup.” And this…

    Fie-trude trok haar wenkbrauw op.

    “Serieus? Wat komt hierna? ‘This is a cactus?’”

    Hij lachte. Of nee — zijn schouders bewogen. Dat was wellicht zijn versie van lachen.

    En toen… vertrok hij. In volle galop.

    Geen uitleg, geen helm, geen ‘klaar voor vertrek?’ Gewoon: foetsjie.

    Fie-trude gaf haar gouden paard een porretje.

    Maar dat beest had andere plannen.

    Het begon te bokken.

    Niet één keer. Niet twee keer. Nee, vijf volle minuten aan sprongen, draaien, hupsen, luchtige beenkicks en occasionele zijsprongen alsof hij auditie deed voor de Olympische Spelen.

    Fie-trude hield zich recht. Rug recht. Kaken stevig. Innerlijke vloek netjes ingeslikt.

    De man keek achterom en begon te grinniken.

    “Ah, you’re still on!”

    “Ja,” riep ze terug, “en al denkend: als ik nu tegen de vlakte ga, ben ik verdwenen onder al het stof”!

    Sunfire — want zo heette haar goudkleurige metgezel blijkbaar — besloot toen dat ze waardig was.

    En ineens gingen ze.

    Echt gingen. In galop, door een landschap dat op een scène van een John Wayne film leek.

    De lucht werd roder, het zand vloog op, en Fie-trude voelde zich alsof ze midden in een western zat, alleen had niemand haar het script gegeven.

    De man kwam naast haar rijden.

    “Most people scream.”

    “’k Heb daar geen tijd voor,” zei ze, “ik moet zien dat ik blijf ademen.”

    Hij lachte nu écht. Een zachte, warme lach. En Fie-trude voelde iets bijzonders: dit was geen toeristische tocht meer. 

    DAG 3 IN DE VS

    Nog nooit zo snel gereden zonder motor.

    Mijn paarden thuis zouden hier na drie meter al hun valies gemaakt hebben.

    Dit beest bokte alsof hij mij testte.

    En ik slaagde.

    Of toch: ik ben nog heel.

    Toen ze stopten op een rotsachtig uitkijkpunt, zweeg hij even. Toen zei hij:

    “Good rider. Strong seat.”

    Zij knikte. “Jij ook niet slecht.”

    Hij grijnsde, maar aanvullend begon hij eindelijk te praten alsof het een waterval was waarvan men net de deursluizen had open gezet….

    Ik veronderstel….

    “Een ouder mens opent zich zoals een oude deur: alleen voor wie geduldig klopt en zijn bedoelingen toont.”

    ← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)

  • 🇬🇧 The Japanese Silence of Tea

    “Experience the Japanese tea ceremony – calmness, precision, inner peace.”

    It sounded like exactly the kind of thing that might finally stop the twitching in her right eye from exhaustion. So she signed up.

    She arrived at a traditional teahouse, hidden in a garden with trickling water, bonsai trees, and a silence so deep it felt like a casting call for a Zen commercial.

    A woman in a kimono opened the door. Her movements were so fluid it looked like she was gliding on an invisible cloud of mist.

    “Welcome,” the woman whispered, gently guiding Fie-Trude inside.

    And that’s when it began.

    There was kneeling.

    There was bowing.

    There was no talking.

    People stared at a bamboo ladle as if it were a sacred relic.

    Fie-Trude sat politely on her knees (which started protesting within four minutes as though she’d entered some sort of pilgrimage bootcamp) and tried to make herself as small as possible. Physically and culturally.

    Then the tea master entered: an elderly man who moved as if each flick of the finger was choreographed from a centuries-old scroll. He poured hot water into a bowl, whisked it with a bamboo tool, and served the green liquid as if bestowing a holy sacrament.

    The tea was handed to Fie-Trude.

    Everyone watched.

    No one spoke.

    The silence was so reverent that even her intestines were ashamed to gurgle.

    She barely remembered she had to bow before drinking.

    So she bowed.

    And… knocked over a decorative stone from the tea mat with her elbow.

    It rolled across the floor with a painfully loud TIK-TIK-TIK.

    Zen had officially gone on holiday.

    The tea master looked at her. Briefly. Calmly. But Fie-Trude felt like she’d just burped during a baptism.

    She whispered frantically, “It’s nothing… it’s nothing…,” which, of course, no one understood.

    She took a sip of the matcha.

    Bitter.

    More bitter than her opinion on rice in sandwiches.

    She squinted, swallowed bravely, and tried to radiate both gratitude and survival instinct at once.

    When someone else softly slurped, she followed.

    Loudly.

    The kind of slurp you hear at a Chinese takeaway in Bruges, between the smell of soy sauce and deep-fried spring rolls.

    The entire room froze for a split second.

    Fie-Trude instinctively raised her pinky. No idea why.

    Later, out in the fresh air, she wrote in her journal:

    DAY 9 IN TOKYO

    Learned: Drinking tea here isn’t a break – it’s a spiritual operation.

    Everything happens in silence, with bows and spoons made of bamboo.

    My slurp was a sonic assault.

    My knees are dead.

    But I’ve never drunk tea this intensely in my life.

    Did I enjoy it? Yes.

    Do I understand it? Still no.

    She walked back to her hotel and thought to herself:

    “Tomorrow, just a café. A proper chair. A biscuit. And no ceremony.”

    ← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)

    🇧🇪 De Japanse stilte van de Thee.

    “Ervaar de Japanse theeceremonie – kalmte, precisie, innerlijke rust.”

    Dat klonk alsof het haar rechteroog weer zou doen stoppen met trillen van vermoeidheid. Ze schreef zich in.

    Ze arriveerde in een traditioneel theehuis, verscholen in een tuin met kabbelend water, bonsaibomen, en een stilte die aanvoelde als een auditie voor een zenreclame.

    Een vrouw in kimono opende de deur. Haar bewegingen waren zo vloeiend dat het leek alsof ze gleed op een laagje onzichtbare mist.

    “Welkom,” fluisterde de vrouw, terwijl ze Fie-trude naar binnen leidde.

    En daar begon het.

    Er werd geknield.

    Er werd gebogen.

    Er werd niet gepraat.

    Er werd gekeken naar een bamboelepel alsof het een heilige relikwie was.

    Fie-trude zat daar, knus op haar knieën (die al na vier minuten begonnen te protesteren alsof ze deelnam aan een pelgrimstocht), en probeerde zich zo klein mogelijk te maken. Letterlijk én cultureel.

    De theemeester verscheen: een oudere man die bewoog alsof elke vingerbeweging op een eeuwenoude scroll was gebaseerd. Hij goot warm water in een kom, roerde met een bamboe klopper, en schonk het groene goedje uit alsof hij communie gaf.

    De thee werd aan Fie-trude overhandigd.

    Iedereen keek.

    Niemand sprak.

    Er hing een stilte zo plechtig dat zelfs haar darmen zich schaamden om te grommen.

    Ze wist nog net dat ze moest buigen vóór het drinken.

    Dus ze boog.

    En… stootte met haar elleboog de siersteen van de theemat.

    Die rolde met een keihard TIK-TIK-TIK over de vloer. De zen was op vakantie.

    De theemeester keek. Kort. Kalmpjes. Maar Fie-trude voelde zich alsof ze zojuist had geboerd tijdens een doop.

    Ze fluisterde paniekerig “’t Is niks… ’t is niks…,” wat natuurlijk niemand begreep.

    Ze nam een slok van de matcha.

    Bitter.

    Bitterder dan haar mening over rijst in een sandwich.

    Ze kneep haar ogen toe, slikte dapper, en probeerde tegelijk dankbaarheid en overlevingsinstinct uit te stralen.

    Toen iemand anders zacht slurpte, volgde zij.

    Luid.

    Het soort slurp dat je bij de Chinees in Brugge in de frituurlucht hoort.

    De hele kamer bevroor één microseconde.

    Fie-trude stak haar pink op uit reflex. Geen idee waarom.

    Later, buiten in de frisse lucht, schreef ze in haar dagboek:

    DAG 9 IN TOKYO

    Geleerd: Thee drinken is hier geen pauze, het is een spirituele operatie.

    Alles gebeurt met zwijgen, buigen en lepels van bamboe.

    Mijn slurp was een sonische aanval.

    Mijn knieën zijn dood.

    Maar ik heb nog nooit zó intens thee gedronken.

    Genoten? Ja. Begrijpen? Nog steeds niet.

    Ze wandelde terug naar het hotel en dacht bij zichzelf:

    “Morgen, gewoon café. Rechtop zittend met een stoel. Met een koekje. En zonder ritueel.”

    ← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)

  • 🇬🇧 The Northern Lights in Slippers Edition

    She’d been sitting there for over two hours, staring at that Finnish lake. Frozen solid, like a fish finger in an Aldi deep-freeze.

    The sky? Pitch black.

    The mood? Cold but hopeful.

    Her posture? Somewhere between a crooked flamingo and a stressed-out stork, with stiff neck and clammy thermal hands.

    “Come on, Aurora Borealis,” she muttered. “I’ve realigned my spine three times for you — show yourself already.”

    But no. The sky remained stubbornly dark.

    Not a hint of green. Not a flicker of magic.

    Just stars… and the looming shadow of her own frustration.

    Reluctantly — and with toes as numb as her hopes — she shuffled back to her cabin.

    The cabin, overheated to +26°C, in contrast to the -25°C outside. Talk about thermal whiplash when stepping in.

    And then the whole ritual began again: hat off, scarf undone, giant down coat off, fleece sweater off, thermal mittens thrown somewhere near the fridge, slippers on. She kept her trousers on — she was cold, not completely unhinged.

    Just as she stood there in her base layer, basking in the glory of a radiator-induced thaw… the sky began to glow.

    First, a tiny green smear. Then a dance.

    And then — BAM. Full-blown Northern Lights, straight off an IKEA postcard.

    “NO! NOOO!”

    She flung open the door with all the grace of a panicked snowy owl and bolted outside in slippers, no coat, no hat, but with the expression of someone who’d just won free Beyoncé tickets.

    And there she stood.

    In regular trousers.

    In slippers.

    In her thermal undershirt.

    At -25°C.

    Frozen solid… by emotion and temperature alike.

    But above her…

    A spectacle to silence even the noisiest soul. As if the sky had cranked up the party.

    Green. Purple. Fluorescent ribbons dancing like drunk streamers at a Scandinavian wedding.

    She barely dared to blink.

    Not because of the beauty — but because she was afraid her eyelids would freeze shut.

    After one minute, she couldn’t feel her lips.

    After two, she heard herself say “Woooow,” though it came out like a trembling whale noise.

    After three, she knew:

    If I stay out here any longer, they’ll find me in the morning as part of a modern art exhibit.

    But she learned one thing:

    Don’t wait. The show disappears as fast as it appears.

    Cold or not — it was so worth it.

    🇧🇪 Het Noorderlicht op pantoffels-editie

    Ze zat daar al meer dan twee uur aan dat Fins meer. Bevroren als een visstick in een diepvries van den Aldi.

    De hemel? Pikzwart. De sfeer? Koud maar hoopvol. Haar houding? Een soort kromme flamingo met stijve nek en klamme thermohanden.

    “Allez, Aurora Borealis,” prevelde ze, “ik heb al drie keer mijn nekwervel herschikt voor u, ge moogt u nu wel eens tonen.”

    Maar nee. De lucht bleef koppig donker. Geen sprankeltje groen. Geen glinstertje magie. Enkel sterren en de schaduw van haar eigen frustratie.

    Met tegenzin — maar ook met gevoelloze tenen — schuifelde ze terug naar haar hut. De hut oververhit verwarmt aan +26C celcius versus -25C celcius buiten. Van een schok effect gesproken bij het binnen gaan!

    Daar begon het ganse proces weer: muts af, sjaal los, dikke donsjas weg, fleece trui uit, thermische wanten ergens op de frigo gesmeten, sloffen aan. Haar broek liet ze nog aan — ze was zot, maar niet compleet zot.

    Ze stond net in haar onderlaagje te genieten van een opwarmmoment naast de radiator, toen de lucht plots begon te gloeien.

    Eerst een groen vlekje. Dan een dans.

    Dan BAM — volledig noorderlicht zoals op een postkaart uit de IKEA.

    “NEE! NÉÉÉ!”

    Ze gooit de deur open met de gratie van een panikerende sneeuwuil, stormt naar buiten in pantoffels, zonder jas, zonder muts, maar mét de blik van iemand die net gratis tickets voor Beyoncé gekregen heeft.

    En daar stond ze.

    In gewone broek.

    In pantoffels.

    In haar onderhemd.

    In -25 graden.

    Compleet aan het vastvriezen aan haar eigen emotie.

    Maar boven haar…

    Een lichtspektakel om U tegen te zeggen. Alsof de hemel zelf begon te swingen. Groen. Paars. Fluo linten die dansten als dronken slingers op een Skandinavisch trouwfeest.

    Ze durfde amper te knipperen. Niet door de schoonheid — maar omdat ze bang was dat haar oogleden gingen vastvriezen.

    Na één minuut voelde ze haar lippen niet meer. Na twee minuten hoorde ze zichzelf “Waaaauw” zeggen, maar het kwam er uit als een soort bibberende walvisklank.

    Na drie minuten wist ze: Als ik hier nog langer blijf staan, word ik ’s ochtends teruggevonden als kunstinstallatie.

    Maar: één ding geleerd: niet wachten want het spektakel verdwijnt even snel en plots als het gekomen was. Koud of niet: het was het allemaal waard.

    ← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)

  • 🇬🇧 The Unhinged Love on Snowshoes

    Fie-trude was ready for her big Arctic adventure: a dog sled expedition in the vast Finnish nothingness. She was excited, bundled up, and mentally prepared to zoom half-frozen across the snow, pulled by a pack of dogs with clearly more stamina than she’d ever possessed in her entire life.

    The guide — a gruff Finn with a beard like an ice stalagmite — gave instructions in English with a sigh:

    “Driver stands behind. One foot always on brake. Only release rope when ready. Dogs… fast.”

    Fie-trude nodded. She got it. Simple.

    Hold on. Step on the brake. Only untie the rope from the tree when you’re ready.

    No harder than a bike lock.

    Next to her stood a Dutch tourist with his wife — the type that travels “for the culture, but mostly for the content.” The man wore a GoPro, his beanie was crooked, and he looked like he could already see himself posting this to Facebook with the caption “husky madness in Lapland!”

    His wife sat neatly at the front of the sled.

    He stood at the back, on the runners.

    Ready to… do everything wrong.

    “Don’t forget: brake!” the guide called one last time.

    “Yeah yeah,” the Dutchman said cheerfully. “Got it.”

    Fie-trude saw it happen in slow motion.

    He wasn’t on the brake.

    He was kind of tiptoeing, really.

    And he did… nothing when the guide untied the rope.

    BAM.

    The dogs sensed freedom — and that was all they needed. They took off with the enthusiasm of kids on sugar. And the sled? It flew forward, with his wife up front, who first shouted “Ooh!”, then “Hans?”, and finally just screamed “Haaaannnnsss!!!”

    Hans was still standing there, sled-less, with a faint smile like he’d just forgotten his grocery list.

    “Uhh… should I…?”

    Too late. The sled was already 300 meters away. The dogs were running like they were on an Amazon delivery.

    Fie-trude burst out laughing. The guide muttered curses in Finnish and jumped on his snowmobile.

    The rest of the group watched as a woman in a puffer coat was dragged across the tundra like a queen of chaos, shrieking in Dutch, with eight huskies in front thinking: “Yesss, lunch break’s over!”

    And Hans?

    He looked down at his feet, guilty.

    Which of course… had no brake underneath them.

    The sled shot off. Hans stood still.

    His wife? Thundered solo into the Finnish forest, hair whipping in the wind, scream freezing mid-air.

    When she returned, she gave him a deadpan stare.

    “Hans. One job.”

    Hans, dreamily:

    “But babe… you looked like pure freedom.”

    ⸻

    Life lesson of the day:

    Sometimes, you need to let go of the brake to feel free…

    …just make sure you know who’s still on the sled.

    🇧🇪 De Losgeslagen Liefde op Sneeuwschoenen

    Fie-trude stond klaar voor haar grote arctische avontuur: een hondensledetocht in het diepe Finse niets. Ze was enthousiast, warm aangekleed, en mentaal voorbereid om half bevroren over de sneeuw te sjezen, voortgetrokken door een roedel honden die duidelijk meer conditie hadden dan zij in heel haar leven ooit zou kunnen hebben.

    De gids — een norse Fin met een baard als een ijsstalagmiet — gaf instructies in het Engels met een zucht:

    “Driver stands behind. One foot always on brake. Only release rope when ready. Dogs… fast.”

    Fie-trude knikte. Ze snapte het. Simpel.

    Houd je vast. Trap op de rem. Laat het touw aan de boom pas los als je klaar bent.

    Niet moeilijker dan een fietsslot.

    Naast haar stond een Nederlandse toerist met zijn vrouw — type “wij reizen ook voor de cultuur, maar vooral voor de content”. De man droeg een GoPro, had zijn muts scheef op en keek alsof hij al zag hoe hij dit op Facebook zou posten met het onderschrift “husky madness in Lapland!”

    Zijn vrouw zat netjes vooraan in de slee.

    Hij stond achteraan, op de plankjes.

    Klaar om… alles fout te doen.

    “Niet vergeten: remmen!” riep de gids nog één keer.

    “Jaja,” zei de Nederlander vrolijk. “Komt goed.”

    Fie-trude zag het in slow motion gebeuren.

    Hij stond niet op de rem.

    Hij stond eigenlijk een beetje op zijn tenen.

    En hij deed… niks toen de gids het touw losmaakte.

    BAM.

    De honden voelden vrijheid, en dat was alles wat ze nodig hadden. Ze gingen er vandoor met het enthousiasme van kinderen op suiker. En de slee? Die vloog weg, met vooraan zijn vrouw, die eerst “Oei!” riep, dan “Hans?” en uiteindelijk gewoon “Haaaaannnsss!!!”

    Hans stond nog steeds achter, zonder slee, met een half glimlachje alsof hij net z’n boodschappenlijst vergeten was.

    “Euh… moet ik nu…?”

    Te laat. De slee was al 300 meter verder. De honden liepen alsof ze Amazon-levering deden.

    Fie-trude had de slappe lach. De gids vloekte binnensmonds in het Fins en sprong op zijn sneeuwscooter.

    De rest van de groep keek toe hoe een vrouw in een donsjas als een koningin van de chaos over de toendra werd getrokken, gillend in het Nederlands, met achter haar acht husky’s die dachten: “Yesss, lunchpauze voorbij!”

    En Hans?

    Die keek schuldbewust naar zijn voeten.

    Waar uiteraard… geen rem onder stond.

    De slee schoot weg. Hans bleef staan.

    Zijn vrouw? Die denderde solo het Finse bos in, haren wapperend, gil bevriezend in de lucht.

    Toen ze terugkeerde, keek ze hem strak aan.

    “Hans. Eén taak.”

    Hans, dromerig:

    “Maar schat… je zag eruit als pure vrijheid.”

    ⸻

    Levensles van de dag:

    Soms moet je de rem loslaten om vrijheid te voelen…

    …maar check wel eerst wie er nog op de slee zit. 

    ← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)