Fie-trude had barely landed in Tokyo when she had already racked up three culture shocks, two jetlags, and one failed attempt at ordering a green smoothie. The city sparkled, beeped, blinked, and made noises she was pretty sure were illegal in Belgium after 10 PM.
She was walking through Shibuya, beneath a towering advertisement featuring a singing cat in a glitter suit, when suddenly—vwoom!—a kart pulled up next to her at the traffic light.
A kart. Not just any kart. A man dressed as Mario, complete with cardboard mustache and plastic banana in hand, turned his head toward her and gave a friendly nod.
Behind him were Luigi, Peach, and—yes, really—a full-grown man in a Doraemon costume with a GoPro strapped to his forehead. All in karts. On public roads. Amid taxis, Teslas, and a minibus with karaoke lighting inside.
Fie-trude froze in place.
As if it wasn’t surreal enough, Mario pulled off his glove, took out his phone, and started doing a TikTok dance—in the kart—while waiting for the light to turn green. Peach joined in. Luigi looked dead serious, as if this were a matter of life and death. Meanwhile, Doraemon was livestreaming to his 400,000 followers.
“In Europe, you need a helmet just to bike to the bakery,” she muttered. “And here? Here you can apparently race down the highway in a stroller on wheels dressed as a fictional character, armed with a banana.”
She turned around and walked straight into a cat café, where she accidentally paid 900 yen to pet a cat named Mochi-sama while a waiter in a corn-on-the-cob costume brought her a smoothie glowing with firefly lights.
“Japan isn’t a country,” she later wrote in her travel journal, “it’s a parallel universe where no one has ever thought: ‘Maybe this is a bit too much.’”
And she absolutely loved the culture shocks.
🇧🇪 De Kart van Cultuurschok
Fie-trude was nog maar net geland in Tokyo of ze had al drie cultuurschokken, twee jetlags en een mislukte poging tot het bestellen van een groene smoothie achter de rug. De stad blonk, piepte, knipperde en maakte geluiden waarvan ze zeker wist dat ze in België verboden zouden zijn na 22:00.
Ze liep door Shibuya, onder een metershoge reclame met een zingende kat in glitterpak, toen ze plots vwoem! een kart naast zich hoorde stoppen aan het stoplicht.
Een kart. Niet zomaar een kart. Een man verkleed als Mario, compleet met kartonnen snor en plastic banaan in de hand, draaide zijn hoofd naar haar en knikte vriendelijk.
Daarachter stonden Luigi, Peach, én — jawel — een volwassen man in een Doraemon-pak met een GoPro op zijn voorhoofd. Allemaal in karts. Op de openbare weg. Tussen taxi’s, Teslas en een minibus met karaokeverlichting binnenin.
Fie-trude bleef stokstijf staan.
Alsof het niet gek genoeg was, trok Mario zijn handschoen uit, pakte zijn telefoon, en begon — tijdens het wachten op groen — een TikTok dansje te doen, in de kart. Peach deed mee. Luigi keek serieus, alsof het hier om leven of dood ging. Doraemon was ondertussen live aan het streamen naar zijn 400.000 volgers.
“In Europa moet je nog een helm op als je met de fiets naar de bakker gaat,” mompelde ze. “En hier? Hier mag je blijkbaar als fictief personage in een kinderwagen op wielen over de snelweg racen met een banaan als wapen.”
Ze draaide zich om en liep recht een kattencafé binnen, waar ze per ongeluk 900 yen betaalde om een kat genaamd Mochi-sama te aaien terwijl een ober in een maïskolfkostuum haar een smoothie bracht met glimwormverlichting.
“Japan is geen land,” schreef ze later in haar reisdagboek, “het is een parallel universum waar niemand ooit gedacht heeft: ‘Misschien is dit een beetje té veel.’”
En ze vond de cultuurschokken…. geweldig!
Timeless-Quest.com. HOME 