The sun had long since set when they left the harbor. The ferry lights in the distance faded, and somewhere between Dover and Calais, the sea began to growl. Fie-trude, the only one on board with no clue about sailing, felt like a tourist who had boarded the wrong bus.
“Don’t worry,” the tough crew had reassured her, “if you get seasick, we’ve got plenty of pills for you. We’re all seasoned sailors — we know what we’re doing.”
They had laughed, as if this was just a Sunday outing.
Fast forward to 2:00 a.m.
The sea now resembled a blender on turbo, and the “seasoned sailors” were hanging over the railing, each acting out their own personal Titanic scene. Only Fie-trude was still standing, knuckles white as she gripped the rail, unsure whether to be relieved she wasn’t seasick… or more worried because of it.
Then a weak voice called out, half-groaning from the cabin:
“Fie… you need to take the helm.”
“Excuse me?”
“The helm. You… have to steer. We’re… eh… busy.”
“Busy?!” She glanced at the heap of miserable bodies on deck. It looked like someone had edited a pirate movie with the sound effects of a stomach flu outbreak.
A pale skipper with a compass — the only one still capable of basic math and navigation — scribbled something on a damp map.
“If you follow this line… you’ll reach France. I think. Could be Belgium. But steer… that way. Please.”
Fie-trude grabbed the helm like it was a tree and she was a cat in a storm.
Waves crashed over the deck, the wind howled like it was auditioning for a gothic opera. She clenched her eyes shut and thought: Why didn’t I just pick a Netflix night? Or literally anything on land?
An hour later, only one sound rose above the roar of the water: her own heartbeat. She had found a rhythm — a kind of conversation with the sea. Every slap, every wave seemed to say: “So, you wanted adventure? Here it is.”
She gritted her teeth and thought, Maybe it’s time I learned a thing or two about sailing??
Then, near dawn, the light began to break. The sea calmed, the sky turned soft pink, and finally a strip of land appeared on the horizon. France.
The rest of the crew slowly came back to life, like they were waking from a zombie apocalypse.
“Well,” she said with a steel gaze, “anyone still need those seasickness pills??”
Remember in life…
When the sea gets wild and no one knows what to do, you learn that holding your course matters more than sailing perfectly.
← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)
🇧🇪 De Noordzee en de Nachtelijke Oversteek
De zon was al lang onder toen ze de haven verlieten. De ferrylichten in de verte vervaagden, en ergens tussen Dover en Calais begon de zee te grommen. Fie-trude, de enige aan boord die geen enkele notie had van zeilen, voelde zich net een toerist op de verkeerde bus.
“Maak je geen zorgen,” had de stoere crew haar nog gerustgesteld, “als je zeeziek wordt, we hebben pilletjes genoeg voor jou. We zijn allen doorwinterde zeilers, wij weten wat we doen.”
Ze hadden gelachen, alsof dit een zondagsuitje was.
Fast forward naar 02:00 uur ‘s nachts.
De zee leek een mixer op standje turbo, en de “doorwinterde zeilers” hingen over de reling, elk bezig met hun eigen persoonlijke Titanic-scène. Alleen Fie-trude stond nog rechtop, wit knokkels om de reling geklemd, twijfelend of ze blij moest zijn dat ze niet zeeziek werd… of eerder bezorgd.
Toen klonk er een zwakke stem, half kreunend vanuit de kajuit:
“Fie… je moet het roer nemen.”
“Pardon?”
“Roer. Jij… moet sturen. Wij zijn… eh… bezig.”
“Bezig?!” Ze wierp een blik op de hoop ellendige lichamen aan dek. Het leek alsof iemand een piratenfilm had gemonteerd met de sound effects van een buikgriepepidemie.
Een bleke schipper met een kompas, de enige die nog een beetje kon rekenen en de koers bepalen, krabbelde iets op een nat kaartje.
“Als je deze lijn volgt… kom je uit bij Frankrijk. Denk ik. Het kan ook België zijn. Maar stuur… daarheen. Alsjeblieft.”
Fie-trude greep het roer vast alsof het een boom was en zij een kat in een storm.
De golven sloegen over het dek, de wind huilde alsof hij meedeed aan een gothic opera. Ze kneep haar ogen dicht en dacht: Waarom heb ik geen Netflix-avond gekozen? Of gewoon, iets op het vasteland?
Een uur later was er nog maar één geluid dat het water overstemde: haar eigen hartslag. Ze had ritme gevonden, een soort gesprek met de golven. Iedere klap, iedere golf leek te zeggen: “Nou, je wilde avontuur? Hier heb je het.”
Ze zette haar tanden op elkaar en dacht “misschien eens tijd om iets bij te leren over zeilen??”.
Toen, tegen de ochtend, begon het licht te breken. De zee kalmeerde, de lucht kleurde zachtroze, en aan de horizon verscheen eindelijk een streep land. Frankrijk.
De rest van de crew kwam langzaam terug tot leven, alsof ze uit een zombie-apocalyps ontwaakten.
“Zo,” zei ze met een stalen blik, “wie heeft er nog nood aan de pilletjes tegen zeeziekte???”
Aanrader in het leven…
Als de zee woest wordt en niemand meer weet wat te doen, leer je dat een koers houden, belangrijker is dan perfect te kunnen zeilen.”
← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)
Timeless-Quest.com. HOME 
Leave a comment