Timeless-Quest.com. HOME

“Experience the Japanese tea ceremony – calmness, precision, inner peace.”

It sounded like exactly the kind of thing that might finally stop the twitching in her right eye from exhaustion. So she signed up.

She arrived at a traditional teahouse, hidden in a garden with trickling water, bonsai trees, and a silence so deep it felt like a casting call for a Zen commercial.

A woman in a kimono opened the door. Her movements were so fluid it looked like she was gliding on an invisible cloud of mist.

“Welcome,” the woman whispered, gently guiding Fie-Trude inside.

And that’s when it began.

There was kneeling.

There was bowing.

There was no talking.

People stared at a bamboo ladle as if it were a sacred relic.

Fie-Trude sat politely on her knees (which started protesting within four minutes as though she’d entered some sort of pilgrimage bootcamp) and tried to make herself as small as possible. Physically and culturally.

Then the tea master entered: an elderly man who moved as if each flick of the finger was choreographed from a centuries-old scroll. He poured hot water into a bowl, whisked it with a bamboo tool, and served the green liquid as if bestowing a holy sacrament.

The tea was handed to Fie-Trude.

Everyone watched.

No one spoke.

The silence was so reverent that even her intestines were ashamed to gurgle.

She barely remembered she had to bow before drinking.

So she bowed.

And… knocked over a decorative stone from the tea mat with her elbow.

It rolled across the floor with a painfully loud TIK-TIK-TIK.

Zen had officially gone on holiday.

The tea master looked at her. Briefly. Calmly. But Fie-Trude felt like she’d just burped during a baptism.

She whispered frantically, “It’s nothing… it’s nothing…,” which, of course, no one understood.

She took a sip of the matcha.

Bitter.

More bitter than her opinion on rice in sandwiches.

She squinted, swallowed bravely, and tried to radiate both gratitude and survival instinct at once.

When someone else softly slurped, she followed.

Loudly.

The kind of slurp you hear at a Chinese takeaway in Bruges, between the smell of soy sauce and deep-fried spring rolls.

The entire room froze for a split second.

Fie-Trude instinctively raised her pinky. No idea why.

Later, out in the fresh air, she wrote in her journal:

DAY 9 IN TOKYO

Learned: Drinking tea here isn’t a break – it’s a spiritual operation.

Everything happens in silence, with bows and spoons made of bamboo.

My slurp was a sonic assault.

My knees are dead.

But I’ve never drunk tea this intensely in my life.

Did I enjoy it? Yes.

Do I understand it? Still no.

She walked back to her hotel and thought to herself:

“Tomorrow, just a café. A proper chair. A biscuit. And no ceremony.”

← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)

🇧🇪 De Japanse stilte van de Thee.

“Ervaar de Japanse theeceremonie – kalmte, precisie, innerlijke rust.”

Dat klonk alsof het haar rechteroog weer zou doen stoppen met trillen van vermoeidheid. Ze schreef zich in.

Ze arriveerde in een traditioneel theehuis, verscholen in een tuin met kabbelend water, bonsaibomen, en een stilte die aanvoelde als een auditie voor een zenreclame.

Een vrouw in kimono opende de deur. Haar bewegingen waren zo vloeiend dat het leek alsof ze gleed op een laagje onzichtbare mist.

“Welkom,” fluisterde de vrouw, terwijl ze Fie-trude naar binnen leidde.

En daar begon het.

Er werd geknield.

Er werd gebogen.

Er werd niet gepraat.

Er werd gekeken naar een bamboelepel alsof het een heilige relikwie was.

Fie-trude zat daar, knus op haar knieën (die al na vier minuten begonnen te protesteren alsof ze deelnam aan een pelgrimstocht), en probeerde zich zo klein mogelijk te maken. Letterlijk én cultureel.

De theemeester verscheen: een oudere man die bewoog alsof elke vingerbeweging op een eeuwenoude scroll was gebaseerd. Hij goot warm water in een kom, roerde met een bamboe klopper, en schonk het groene goedje uit alsof hij communie gaf.

De thee werd aan Fie-trude overhandigd.

Iedereen keek.

Niemand sprak.

Er hing een stilte zo plechtig dat zelfs haar darmen zich schaamden om te grommen.

Ze wist nog net dat ze moest buigen vóór het drinken.

Dus ze boog.

En… stootte met haar elleboog de siersteen van de theemat.

Die rolde met een keihard TIK-TIK-TIK over de vloer. De zen was op vakantie.

De theemeester keek. Kort. Kalmpjes. Maar Fie-trude voelde zich alsof ze zojuist had geboerd tijdens een doop.

Ze fluisterde paniekerig “’t Is niks… ’t is niks…,” wat natuurlijk niemand begreep.

Ze nam een slok van de matcha.

Bitter.

Bitterder dan haar mening over rijst in een sandwich.

Ze kneep haar ogen toe, slikte dapper, en probeerde tegelijk dankbaarheid en overlevingsinstinct uit te stralen.

Toen iemand anders zacht slurpte, volgde zij.

Luid.

Het soort slurp dat je bij de Chinees in Brugge in de frituurlucht hoort.

De hele kamer bevroor één microseconde.

Fie-trude stak haar pink op uit reflex. Geen idee waarom.

Later, buiten in de frisse lucht, schreef ze in haar dagboek:

DAG 9 IN TOKYO

Geleerd: Thee drinken is hier geen pauze, het is een spirituele operatie.

Alles gebeurt met zwijgen, buigen en lepels van bamboe.

Mijn slurp was een sonische aanval.

Mijn knieën zijn dood.

Maar ik heb nog nooit zó intens thee gedronken.

Genoten? Ja. Begrijpen? Nog steeds niet.

Ze wandelde terug naar het hotel en dacht bij zichzelf:

“Morgen, gewoon café. Rechtop zittend met een stoel. Met een koekje. En zonder ritueel.”

← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)