Timeless-Quest.com. HOME

She’d been sitting there for over two hours, staring at that Finnish lake. Frozen solid, like a fish finger in an Aldi deep-freeze.

The sky? Pitch black.

The mood? Cold but hopeful.

Her posture? Somewhere between a crooked flamingo and a stressed-out stork, with stiff neck and clammy thermal hands.

“Come on, Aurora Borealis,” she muttered. “I’ve realigned my spine three times for you — show yourself already.”

But no. The sky remained stubbornly dark.

Not a hint of green. Not a flicker of magic.

Just stars… and the looming shadow of her own frustration.

Reluctantly — and with toes as numb as her hopes — she shuffled back to her cabin.

The cabin, overheated to +26°C, in contrast to the -25°C outside. Talk about thermal whiplash when stepping in.

And then the whole ritual began again: hat off, scarf undone, giant down coat off, fleece sweater off, thermal mittens thrown somewhere near the fridge, slippers on. She kept her trousers on — she was cold, not completely unhinged.

Just as she stood there in her base layer, basking in the glory of a radiator-induced thaw… the sky began to glow.

First, a tiny green smear. Then a dance.

And then — BAM. Full-blown Northern Lights, straight off an IKEA postcard.

“NO! NOOO!”

She flung open the door with all the grace of a panicked snowy owl and bolted outside in slippers, no coat, no hat, but with the expression of someone who’d just won free Beyoncé tickets.

And there she stood.

In regular trousers.

In slippers.

In her thermal undershirt.

At -25°C.

Frozen solid… by emotion and temperature alike.

But above her…

A spectacle to silence even the noisiest soul. As if the sky had cranked up the party.

Green. Purple. Fluorescent ribbons dancing like drunk streamers at a Scandinavian wedding.

She barely dared to blink.

Not because of the beauty — but because she was afraid her eyelids would freeze shut.

After one minute, she couldn’t feel her lips.

After two, she heard herself say “Woooow,” though it came out like a trembling whale noise.

After three, she knew:

If I stay out here any longer, they’ll find me in the morning as part of a modern art exhibit.

But she learned one thing:

Don’t wait. The show disappears as fast as it appears.

Cold or not — it was so worth it.

🇧🇪 Het Noorderlicht op pantoffels-editie

Ze zat daar al meer dan twee uur aan dat Fins meer. Bevroren als een visstick in een diepvries van den Aldi.

De hemel? Pikzwart. De sfeer? Koud maar hoopvol. Haar houding? Een soort kromme flamingo met stijve nek en klamme thermohanden.

“Allez, Aurora Borealis,” prevelde ze, “ik heb al drie keer mijn nekwervel herschikt voor u, ge moogt u nu wel eens tonen.”

Maar nee. De lucht bleef koppig donker. Geen sprankeltje groen. Geen glinstertje magie. Enkel sterren en de schaduw van haar eigen frustratie.

Met tegenzin — maar ook met gevoelloze tenen — schuifelde ze terug naar haar hut. De hut oververhit verwarmt aan +26C celcius versus -25C celcius buiten. Van een schok effect gesproken bij het binnen gaan!

Daar begon het ganse proces weer: muts af, sjaal los, dikke donsjas weg, fleece trui uit, thermische wanten ergens op de frigo gesmeten, sloffen aan. Haar broek liet ze nog aan — ze was zot, maar niet compleet zot.

Ze stond net in haar onderlaagje te genieten van een opwarmmoment naast de radiator, toen de lucht plots begon te gloeien.

Eerst een groen vlekje. Dan een dans.

Dan BAM — volledig noorderlicht zoals op een postkaart uit de IKEA.

“NEE! NÉÉÉ!”

Ze gooit de deur open met de gratie van een panikerende sneeuwuil, stormt naar buiten in pantoffels, zonder jas, zonder muts, maar mét de blik van iemand die net gratis tickets voor Beyoncé gekregen heeft.

En daar stond ze.

In gewone broek.

In pantoffels.

In haar onderhemd.

In -25 graden.

Compleet aan het vastvriezen aan haar eigen emotie.

Maar boven haar…

Een lichtspektakel om U tegen te zeggen. Alsof de hemel zelf begon te swingen. Groen. Paars. Fluo linten die dansten als dronken slingers op een Skandinavisch trouwfeest.

Ze durfde amper te knipperen. Niet door de schoonheid — maar omdat ze bang was dat haar oogleden gingen vastvriezen.

Na één minuut voelde ze haar lippen niet meer. Na twee minuten hoorde ze zichzelf “Waaaauw” zeggen, maar het kwam er uit als een soort bibberende walvisklank.

Na drie minuten wist ze: Als ik hier nog langer blijf staan, word ik ’s ochtends teruggevonden als kunstinstallatie.

Maar: één ding geleerd: niet wachten want het spektakel verdwijnt even snel en plots als het gekomen was. Koud of niet: het was het allemaal waard.

← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)