Fie-trude was ready for her big Arctic adventure: a dog sled expedition in the vast Finnish nothingness. She was excited, bundled up, and mentally prepared to zoom half-frozen across the snow, pulled by a pack of dogs with clearly more stamina than she’d ever possessed in her entire life.
The guide — a gruff Finn with a beard like an ice stalagmite — gave instructions in English with a sigh:
“Driver stands behind. One foot always on brake. Only release rope when ready. Dogs… fast.”
Fie-trude nodded. She got it. Simple.
Hold on. Step on the brake. Only untie the rope from the tree when you’re ready.
No harder than a bike lock.
Next to her stood a Dutch tourist with his wife — the type that travels “for the culture, but mostly for the content.” The man wore a GoPro, his beanie was crooked, and he looked like he could already see himself posting this to Facebook with the caption “husky madness in Lapland!”
His wife sat neatly at the front of the sled.
He stood at the back, on the runners.
Ready to… do everything wrong.
“Don’t forget: brake!” the guide called one last time.
“Yeah yeah,” the Dutchman said cheerfully. “Got it.”
Fie-trude saw it happen in slow motion.
He wasn’t on the brake.
He was kind of tiptoeing, really.
And he did… nothing when the guide untied the rope.
BAM.
The dogs sensed freedom — and that was all they needed. They took off with the enthusiasm of kids on sugar. And the sled? It flew forward, with his wife up front, who first shouted “Ooh!”, then “Hans?”, and finally just screamed “Haaaannnnsss!!!”
Hans was still standing there, sled-less, with a faint smile like he’d just forgotten his grocery list.
“Uhh… should I…?”
Too late. The sled was already 300 meters away. The dogs were running like they were on an Amazon delivery.
Fie-trude burst out laughing. The guide muttered curses in Finnish and jumped on his snowmobile.
The rest of the group watched as a woman in a puffer coat was dragged across the tundra like a queen of chaos, shrieking in Dutch, with eight huskies in front thinking: “Yesss, lunch break’s over!”
And Hans?
He looked down at his feet, guilty.
Which of course… had no brake underneath them.
The sled shot off. Hans stood still.
His wife? Thundered solo into the Finnish forest, hair whipping in the wind, scream freezing mid-air.
When she returned, she gave him a deadpan stare.
“Hans. One job.”
Hans, dreamily:
“But babe… you looked like pure freedom.”
⸻
Life lesson of the day:
Sometimes, you need to let go of the brake to feel free…
…just make sure you know who’s still on the sled.
🇧🇪 De Losgeslagen Liefde op Sneeuwschoenen
Fie-trude stond klaar voor haar grote arctische avontuur: een hondensledetocht in het diepe Finse niets. Ze was enthousiast, warm aangekleed, en mentaal voorbereid om half bevroren over de sneeuw te sjezen, voortgetrokken door een roedel honden die duidelijk meer conditie hadden dan zij in heel haar leven ooit zou kunnen hebben.
De gids — een norse Fin met een baard als een ijsstalagmiet — gaf instructies in het Engels met een zucht:
“Driver stands behind. One foot always on brake. Only release rope when ready. Dogs… fast.”
Fie-trude knikte. Ze snapte het. Simpel.
Houd je vast. Trap op de rem. Laat het touw aan de boom pas los als je klaar bent.
Niet moeilijker dan een fietsslot.
Naast haar stond een Nederlandse toerist met zijn vrouw — type “wij reizen ook voor de cultuur, maar vooral voor de content”. De man droeg een GoPro, had zijn muts scheef op en keek alsof hij al zag hoe hij dit op Facebook zou posten met het onderschrift “husky madness in Lapland!”
Zijn vrouw zat netjes vooraan in de slee.
Hij stond achteraan, op de plankjes.
Klaar om… alles fout te doen.
“Niet vergeten: remmen!” riep de gids nog één keer.
“Jaja,” zei de Nederlander vrolijk. “Komt goed.”
Fie-trude zag het in slow motion gebeuren.
Hij stond niet op de rem.
Hij stond eigenlijk een beetje op zijn tenen.
En hij deed… niks toen de gids het touw losmaakte.
BAM.
De honden voelden vrijheid, en dat was alles wat ze nodig hadden. Ze gingen er vandoor met het enthousiasme van kinderen op suiker. En de slee? Die vloog weg, met vooraan zijn vrouw, die eerst “Oei!” riep, dan “Hans?” en uiteindelijk gewoon “Haaaaannnsss!!!”
Hans stond nog steeds achter, zonder slee, met een half glimlachje alsof hij net z’n boodschappenlijst vergeten was.
“Euh… moet ik nu…?”
Te laat. De slee was al 300 meter verder. De honden liepen alsof ze Amazon-levering deden.
Fie-trude had de slappe lach. De gids vloekte binnensmonds in het Fins en sprong op zijn sneeuwscooter.
De rest van de groep keek toe hoe een vrouw in een donsjas als een koningin van de chaos over de toendra werd getrokken, gillend in het Nederlands, met achter haar acht husky’s die dachten: “Yesss, lunchpauze voorbij!”
En Hans?
Die keek schuldbewust naar zijn voeten.
Waar uiteraard… geen rem onder stond.
De slee schoot weg. Hans bleef staan.
Zijn vrouw? Die denderde solo het Finse bos in, haren wapperend, gil bevriezend in de lucht.
Toen ze terugkeerde, keek ze hem strak aan.
“Hans. Eén taak.”
Hans, dromerig:
“Maar schat… je zag eruit als pure vrijheid.”
⸻
Levensles van de dag:
Soms moet je de rem loslaten om vrijheid te voelen…
…maar check wel eerst wie er nog op de slee zit.
← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)
Timeless-Quest.com. HOME 
Leave a comment