Timeless-Quest.com. HOME

After karaoke with weeping accountants and a cocktail full of unspoken emotions, Fie-trude decided it was time for rest. Real rest. Silence. A chance to enjoy typically Japanese minimalism.

She booked a night in a capsule hotel.

“A unique Japanese experience,” the website said.

“Minimalism at its finest.”

“Perfect for the traveler with low expectations and slim hips.”

She hadn’t read that last part. She would feel it later.

Upon arrival, she was greeted with a plastic slipper and a locker. The receptionist handed her a key and whispered something in Japanese that sounded like either a spell or a warning.

“Your room is… capsule 7B.”

Room.

That word turned out to be misleading.

Because what Fie-trude got wasn’t a room.

It was a… drawer.

A warmly lit sliding drawer, a kind of human-sized breadbox with a sliding door, a mirror, and a tiny TV that only showed gently swimming fish.

She looked at the opening, then at her suitcase, then back at the opening.

“No way. Not even my self-respect could squeeze through that.”

She wriggled into her capsule with all the elegance of a traveling shrimp. Her suitcase got stuck halfway. When she shoved it in, she bashed her knee against the capsule’s ceiling. A dull “THUMP.”

“So soothing,” she whispered sarcastically.

When she finally lay on her back, completely flat, with the ceiling five centimeters above her nose, she thought:

“Ah. So this is what it feels like to be locked in the drawer of a closet.”

But it got even better.

Her neighbor — capsule 7A — apparently had a runny nose and a smartphone addiction.

To the left: sniffing.

To the right: someone in the middle of a midnight TikTok marathon.

Above her: someone snoring in a way that sounded like they were alternately drowning and being rescued by a vacuum cleaner.

Fie-trude tried to turn over.

No luck. Her elbow got stuck behind her ear.

“Okay,” she whispered. “We breathe. We think calm thoughts. We are a hedgehog on a sofa. We are not a human in a drawer.”

And just as she was about to drift off…

…the capsule began to vibrate softly.

“NO,” she whispered, “that’s not an earthquake, that’s my neighbor turning over and shifting the entire closet with him!”

In the morning, she rolled out of her capsule like a limp sheet of lasagna, staggered toward the shower (which mysteriously welcomed her with Japanese jazz), and later wrote in her diary:

DAY 8 IN TOKYO

Slept in a drawer.

Mobility comparable to a grilled cheese sandwich in a toaster.

Lesson learned: claustrophobia is real, and silence is relative.

Verdict: do it once, then go back to hotels where you can sneeze upright without cracking your forehead.

She laughed on her way out.

And thought:

“What if I try something luxurious tomorrow?”

She looked at her phone.

Next suggestion:

“Thermal spa with wine-filled baths.” ??

🇧🇪 De Nacht in de Lade van de kast.

Na karaoke met huilende boekhouders en een cocktail vol onuitgesproken emoties besloot Fie-trude dat het tijd was voor rust. Echte rust. Stilte. Genieten van typisch Japans minimalisme.

Ze boekte een nacht in een capsulehotel.

“Een unieke Japanse ervaring,” stond er op de website.

“Minimalisme ten top.”

“Perfect voor de reiziger met weinig eisen en slanke heupen.”

Dat laatste had ze niet gelezen. Dat zou ze later voelen.

Bij aankomst werd ze verwelkomd met een plastic pantoffel en een locker. De receptioniste overhandigde haar een sleutel en fluisterde iets in het Japans wat klonk als een spreuk. Of een waarschuwing.

“Uw kamer is… kapsule 7B.”

Kamer.

Dat woord bleek misleidend.

Want wat Fie-trude kreeg was geen kamer.

Het was een… lade.

Een warm verlichte schuif, een soort menselijke brooddoos met een schuifdeur, een spiegel en een klein tv’tje dat alleen kabbelende vissen uitzond.

Ze keek naar de opening, naar haar koffer, dan terug naar de opening.

“Dat past nooit. Zelfs mijn zelfrespect raakt daar amper door.”

Ze wurmde zich in haar capsule met de elegantie van een reizende garnaal. Haar koffer bleef half buiten steken. Toen ze hem erin duwde, ramde ze haar knie tegen het plafond van de capsule. Een doffe “KLOEF.”

“Rustgevend,” fluisterde ze sarcastisch.

Toen ze uiteindelijk op haar rug lag, volledig plat, met het plafond vijf centimeter boven haar neus, dacht ze:

“Ah. Dus zo voelt het om opgesloten te zitten in de lade van een kast.”

Maar het werd nog beter.

Haar buurvrouw — kapsule 7A — had blijkbaar een snotneus én een smartphoneverslaving.

Links hoorde ze gesnuif.

Rechts het klikken van iemand die blijkbaar aan een nachtelijke TikTok-marathon bezig was.

Boven haar: iemand die snurkte op een manier die klonk alsof hij afwisselend verdronk en daarna gered werd door een stofzuiger.

Fie-trude probeerde zich om te draaien.

Dat ging dus niet. Haar elleboog zat vast achter haar oor.

“Oké,” fluisterde ze. “We ademen. We denken aan rustige dingen. We zijn een egel op een sofa. We zijn géén mens in een lade.”

En net toen ze bijna in slaap viel…

… begon de capsule zachtjes te vibreren.

“NEE,” fluisterde ze, “dat is geen aardbeving, dat is mijn buur die zich omdraait en de hele kast mee verschuift!”

’s Ochtends rolde ze uit haar capsule als een slap lint lasagne, strompelde naar de douche (die haar op mysterieuze wijze verwelkomde met Japanse jazzmuziek) en schreef daarna in haar dagboek:

DAG 8 IN TOKYO

Geslapen in een schuif.

Beweeglijkheid te omschrijven als een croque-monsieur in een broodrooster.

Geleerd: claustrofobie is écht, en stilte is relatief.

Oordeel: één keer doen, daarna terug naar hotels waar je rechtop kunt niezen zonder je voorhoofd te breken.

Ze lachte bij het buitengaan.

En dacht:

“Wat als ik morgen iets luxueus probeer?”

Ze keek op haar telefoon.

Volgende suggestie:

“Thermal spa met baden vol wijn.”??

← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)