Timeless-Quest.com. HOME

On day six of her Japan trip, Fie-trude decided it was time to do “something cultural.”

She had already shared a drink with a hedgehog in a plastic living room, nearly been run over by a costumed Yoshi in a kart, and had accidentally ordered a hot chocolate from a cyborg with glitter boobs in a robot café.

Now it was time for: tradition. Peace. Respect. Zen.

Which is how she ended up sitting on a small cushion in a wooden training hall in Ryogoku, between two whispering Japanese ladies of at least eighty, quietly nibbling bags of rice crackers.

In front of her: a sumo training session.

What Fie-trude expected from sumo wrestling:

→ two chubby gentlemen with topknots gently pushing each other and puffing a bit.

What she saw:

→ living mountains of flesh slamming into each other with the force of a tsunami, sweating like fountains, and growling like a blender full of bricks.

Every time the wrestlers collided, Fie-trude felt her seat shake. The ground rumbled. Her sunglasses slid down her nose. The elderly woman to her left snapped a photo without blinking. The one to her right had already dozed off.

“My god,” Fie-trude whispered, “even when they sit still, those men cause earthquakes.”

The wrestlers wore traditional mawashi—a sort of loincloth, but in a way that revealed far more than her values, comfort zone, and capacity for eye contact could handle. Fie-trude didn’t know where to look.

“No one warned her that watching sumo is actually: sixty percent staring at thighs, twenty percent footwork, and twenty percent praying you don’t die of second-hand embarrassment,” she mentally noted.

When one of the giants slapped his own chest with a thunderclap (as if rebooting his heart), Fie-trude instinctively shot upright. The ladies beside her didn’t flinch. Clearly, they were seasoned veterans of explosive torso-slaps before breakfast.

And then… the sounds. Oh, the sounds.

Groaning, stomping, panting, growling… One wrestler made a stretching noise so intense it sounded like he was giving birth to a minivan.

Fie-trude tried to discreetly pull out her notebook.

DAY 6 IN TOKYO:

Went to watch sumo training.

Saw more naked armpits and thighs than during a sauna-themed evening.

The floor shakes. My seat creaks.

Respect for these men.

And a bit of back pain from holding in my laughter.

When it was over, everyone bowed politely. Fie-trude bowed too—though after so much bending forward, she could barely keep her balance.

She shuffled outside, half deaf from all the bodily violence, half in awe of the discipline. And completely confused.

“I think I just pulled a muscle I didn’t even know I had,” she sighed as she slipped her sandals back on.

🇧🇪 De Trillende Tempel van het Vlees

Op dag zes van haar Japanreis besloot Fie-trude dat ze “iets cultureels” moest doen.

Ze had al een drankje gedeeld met een egel in een plastic woonkamer, werd bijna aangereden door een verklede Yoshi op een kart, en had in een robotcafé per ongeluk een hot chocolate besteld bij een cyborg met glitterborsten.

Nu dus: traditie. Rust. Respect. Zen.

En daarom zat ze nu op een klein kussentje in een houten trainingshal in Ryogoku, tussen twee fluisterende Japanse dames van minstens tachtig, die zakjes rijstwafels knabbelden.

Voor haar: een sumotraining.

Wat Fie-trude zich bij sumoworstelen had voorgesteld:

→ twee mollige heren met knotjes die een beetje duwden en zachtjes tegen elkaar pufden.

Wat ze zag:

→ levende bergen vlees die met de kracht van een tsunami tegen elkaar knalden, zweet spuwden als fonteinen, en gromden als een blender vol bakstenen.

Elke keer dat twee worstelaars elkaar raakten, voelde Fie-trude haar stoel bewegen. De grond dreunde. Haar zonnebril verschoof op haar neus. De linkerbejaarde naast haar nam een foto zonder te knipperen. De rechterbejaarde sliep al.

“Allez,” fluisterde Fie-trude, “die mannen maken zelfs van stilzitten een aardbeving.”

De worstelaars waren gehuld in traditionele mawashi — een soort lendendoek, maar dan op een manier die meer bloot liet zien dan haar normen, waarden en oogcontact aankonden. Fie-trude wist niet waar ze moest kijken.

“Niemand heeft haar gewaarschuwd dat sumo kijken eigenlijk is: zestig procent staren naar dijen, twintig procent naar voetwerk, en twintig procent hopen dat je niet sterft van schaamte,” noteerde ze in haar hoofd.

Toen een van de reuzen met een reuzenklap zijn eigen borst sloeg (alsof hij zijn hart wilde rebooten), schoot Fie-trude recht uit reflex. De dames schrokken niet. Die hadden duidelijk al jaren ervaring met explosieve klappen op blote torso’s vóór de ochtendkoffie.

En dan… de geluiden. Oh, de geluiden.

Het gekreun, gestamp, gehijg, gegrom… Eén worstelaar deed tijdens het rekken een geluid alsof hij ter plekke beviel van een minivan.

Fie-trude probeerde discreet haar notitieboekje boven te halen.

DAG 6 IN TOKYO:

Ben naar een sumotraining gaan kijken.

Heb meer naakte oksels en dijen gezien dan op een sauna-avond.

De vloer beeft. Mijn stoel kraakt.

Respect voor deze mannen.

En een beetje rugpijn van het ingehouden lachen.

Toen het afgelopen was, boog iedereen beleefd. Fie-trude ook, al kon ze door het vele vooroverbuigen haar evenwicht nauwelijks houden.

Ze schuifelde naar buiten, half doof van het lichaamgeweld, half onder de indruk van de discipline. En helemaal in de war.

“Ik denk dat ik een spier heb die ik zelf niet eens heb,” zuchtte ze terwijl ze haar sandalen weer aantrok.

← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)