Timeless-Quest.com. HOME

After her overdose of muscle power and thigh vibrations at sumo training, Fie-trude thought, “Now time for something light. Something relaxing. Something that doesn’t thump in my chest.”

She wandered into a random side street, searching for sushi or silence. But then she spotted a glowing sign with pink neon letters:

“KARAOKE PARADISE – Sing your soul!”

She chuckled. “Why not? I’ve already had coffee with a hedgehog. Let me now sing into a mic that probably knows 34 viruses by name.”

A hyper-friendly staff member in a glittery shirt ushered her in and assigned her a private room. “Private box,” he said, beaming. “For your emotional freedom.”

She sank onto a faux-leather couch and flipped through the song catalog. ABBA, Queen, Beyoncé… “Plenty of choices for a breakdown,” she muttered.

But before she could pick, the door swung open.

Three Japanese businessmen in suits, mid-fifties, ties loosened, eyes gleaming from sake, stepped inside.

“Konbanwa!” they cheered. “You join us!”

Fie-trude, completely caught off guard but too polite to refuse, bowed back and mumbled, “Uh… sure, why not?”

Within five minutes, a tray of drinks appeared, a tambourine landed on the table, and one of the men shouted enthusiastically,

“Celine Dion! Titanic song!”

And then it happened.

With utmost seriousness, one of them grabbed the microphone, closed his eyes, and began singing My Heart Will Go On as if his wife, dog, and favorite bonsai had just left him.

His colleague accompanied him on the tambourine. The third quietly wept.

Fie-trude sat there, mojito in hand, thinking,

“What in God’s name am I witnessing? This isn’t karaoke. This is an emotional exorcism.”

When her turn came, she didn’t dare choose anything but a Belgian classic.

She found… nothing.

So she sang “Dancing Queen” with a trembling voice while the three men swayed with closed eyes, as if in a church.

At the end, the karaoke host gave them all a sticker:

“You sang from your kokoro (heart)!”

Later, in her hotel room, Fie-trude wrote:

DAY 7 IN TOKYO

Sang ABBA with three crying accountants.

One of them, Hiroshi, said I have “the voice of a gentle autumn breeze.”

Someone played the tambourine like his pension depended on it.

Am I touched? Yes.

Am I confused? Absolutely.

Japan, what are you doing to me?

She flopped onto the bed and sighed.

What would tomorrow bring?

An owl café? A hair salon with geishas? Rooftop yoga with goats?

She didn’t know.

But she did know she wouldn’t be surprised anymore.

Maybe.

🇧🇪 De Tranen van Celine Dion

Na haar overdosis spierkracht en dijenvibraties bij de sumotraining dacht Fie-trude: “Nu iets lichts. Iets ontspannends. Iets dat niet dreunt in mijn borstkas.”

Ze liep een willekeurige zijstraat in, op zoek naar sushi of stilte. Maar plots zag ze een verlicht uithangbord met roze neonletters:

“KARAOKE PARADISE – Sing your soul!”

Ze grinnikte. “Waarom ook niet? Ik heb al met een egel koffie gedronken. Laat me nu maar zingen met een micro die waarschijnlijk al 34 virussen kent bij naam.”

Ze werd binnengeloodst door een hypervriendelijke medewerker in glitterhemd en kreeg een eigen kamertje toegewezen. “Private box,” zei hij stralend. “For your emotional freedom.”

Ze ging zitten op een kunstlederen bank en bladerde wat in de songcatalogus. ABBA, Queen, Beyoncé… “Genoeg keus voor een breakdown,” mompelde ze.

Maar voor ze iets kon kiezen, ging de deur plots open.

Drie Japanse zakenmannen in pak stapten binnen. Midden vijftig, das los, ogen glinsterend van sake.

“Konbanwa!” riepen ze vrolijk. “You join us!”

Fie-trude, compleet overrompeld maar te beleefd om nee te zeggen, boog terug en murmelde: “Eh… graag zeker?”

Binnen vijf minuten stond er een dienblad met drankjes, lag er een tambourijn op tafel, en riep een van de mannen enthousiast:

“Celine Dion! Titanic song!”

En toen gebeurde het.

Met absolute ernst greep een van hen de microfoon, sloot zijn ogen, en begon My Heart Will Go On te zingen alsof zijn vrouw, hond én favoriete bonsai hem net verlaten hadden.

Zijn collega begeleidde hem met de tambourijn. De derde huilde zacht.

Fie-trude zat erbij, een mojito in de hand, en dacht:

“Wat in godsnaam ben ik nu weer aan het meemaken? Dit is geen karaoke. Dit is een emotioneel exorcisme.”

Toen ze aan de beurt kwam, durfde ze niet anders dan een Belgische klassieker op te zoeken.

Ze vond… niets.

Dus zong ze “Dancing Queen” met trillende stem, terwijl de drie heren met gesloten ogen meedeinden alsof ze in een kerk zaten.

Bij het afscheid kregen ze allemaal een sticker van de karaokehost:

“You sang from your kokoro (hart)!”

Later, in haar hotelkamer, schreef Fie-trude:

DAG 7 IN TOKYO

Heb ABBA gezongen met drie huilende boekhouders.

Eén ervan heet Hiroshi. Hij zei dat ik “de stem van een zachte herfstbries” heb.

Iemand sloeg op een tambourijn alsof zijn pensioen ervan afhing.

Ben ik ontroerd? Ja.

Ben ik in de war? Absoluut.

Japan, wat doet ge met mij?

Ze plofte op bed en zuchtte.

Wat zou het morgen zijn?

Een uilenbar? Een kapsalon met geisha’s? Een yogales op een dak met geiten?

Ze wist het niet.

Maar ze wist wél dat ze er niet meer raar van zou opkijken.

Misschien.

← [Back to homepage](https://timeless-quest.com)