Timeless-Quest.com. HOME

Fie-trude had been lying on her hotel bed, scrolling through her phone (which she still couldn’t set to Japanese without erasing everything), when she came across an article:

“TOP 5 THINGS TO DO IN TOKYO: Number 2 – the Robot Café in Shinjuku.”

The fact that “robot” and “café” appeared in the same sentence was already troubling. But hey, Fie-trude was traveling to broaden her horizons. Or at the very least, to have something to talk about when she got back home.

So there she was, three hours later, standing in front of a building that looked like a pinball machine had crashed into a rave.

Outside stood a woman in a silver bikini with LED lights on her head and a smile that could only have been battery-powered. “WELCOME ROBOT CAFE!” she yelled.

Fie-trude nodded politely and muttered, “Uh… one hot chocolate, please?”

She was led inside through a hallway full of smoke machines, lasers, and what appeared to be a hologram of a panda in a spaceship. She was assigned a seat—right between a German tourist with a camera bigger than his head and a Japanese girl dressed as an octopus.

Suddenly, the show began.

Two four-meter-tall robots rolled onto the stage, complete with drums, neon guns, and dancing animatronic dinosaurs. The lights flashed like the apocalypse was having a party, and the music vibrated so deeply that Fie-trude briefly wondered if her kidneys had relocated.

A robot—with sunglasses and a serving tray—zipped over to her. On the tray: her hot chocolate, with foam shaped like a cat… that was breathing. The cat. Was breathing. In her drink.

“Good heavens…” Fie-trude whispered as she took a sip. It tasted like chocolate, motor oil, and existentialism.

She wasn’t sure whether she was fainting from confusion or just reacting to the strobe lights.

She pulled out her journal:

“DAY 4 IN TOKYO:

Was served today by a robot with a six-pack and lasers coming out of his nipples.

Hot chocolate was lukewarm. Experience was blazing.

Belgium is not ready for this.”

When a robot in a thong started tap-dancing to “Gangnam Style,” Fie-trude decided that tomorrow, she’d just go to a garden.

A garden. With trees. No WiFi.

Or so she thought.

🇧🇪 De hot-chocolate van de Toekomst

Fie-trude had op haar hotelbed liggen scrollen op haar telefoon (die ze nog steeds niet kon instellen op het Japans zonder alles kwijt te spelen) toen ze een artikel las:

“TOP 5 DINGEN DIE JE MOET DOEN IN TOKYO: Numéro 2 – het Robot Café in Shinjuku.”

Dat “robot” en “café” in één zin stonden, vond ze al verontrustend. Maar hé, Fie-trude was op reis om haar horizon te verruimen. Of op z’n minst iets te doen waarover ze thuis iets kon vertellen.

Dus daar stond ze, drie uur later, voor een gebouw dat eruitzag alsof een flipperkast en een rave in elkaar waren gereden.

Buiten stond een vrouw in een zilveren bikini met LED-lampjes op haar hoofd en een glimlach die alleen maar door batterijen kon worden aangedreven. “WELCOME ROBOT CAFE!” riep ze.

Fie-trude knikte beleefd en mompelde: “Euh… één hot chocolate graag?”

Ze werd naar binnen geleid via een gang vol rookmachines, lasers, en wat leek op een hologram van een panda in een spaceshuttle. Ze kreeg een stoel toegewezen, exact tussen een Duitse toerist met een camera groter dan zijn hoofd en een Japans meisje verkleed als octopus.

Plots begon de show.

Twee vier meter hoge robots kwamen het podium opgereden, compleet met trommels, neongeweren en dansende animatronic-dino’s. De lichten flitsten alsof het einde der tijden aangebroken was en de muziek trilde zo diep dat Fie-trude even dacht dat haar nieren waren verhuisd.

Een robot – met een zonnebril en een dienblad – zoefde naar haar toe. Op het blad: haar hot chocolate, met schuim in de vorm van een kat… die ademde. De kat. Ademde. In haar koffie.

“Allemachtig…” fluisterde Fie-trude, terwijl ze een slok nam. Het smaakte naar chocolade, motorolie en existentialisme.

Even twijfelde ze of ze flauwviel van verwarring of gewoon last had van de stroboscoop.

Ze haalde haar dagboek boven:

“DAG 4 IN TOKYO:

Werd vandaag bediend door een robot met een sixpack en lasers uit zijn tepels.

Hot chocolate was lauw. Beleving was heet.

België is hierop niet voorbereid.”

Toen een robot in string begon te tapdansen op ‘Gangnam Style’, besloot Fie-trude dat ze voor de zekerheid morgen gewoon naar een tuin ging. Een tuin. Met bomen. Zonder WiFi.

Of zo dacht ze toch.