Timeless-Quest.com. HOME

Fie-trude had made up her mind: today, no robots, no lasers, no costumed people livestreaming themselves meowing in public.

Today, she wanted something calm. Something involving a warm drink. Maybe a piece of cake.

She typed “cozy café” into her phone and clicked the first suggestion:

“Harry Hedgehog Café – coffee and hedgehogs.”

“Well,” she muttered, “if a cat can do it, surely a hedgehog can too?”

Ten minutes later, she was standing in her socks (shoes off, of course) in a pastel-colored room where whispering girls with cameras were hunched over… plastic containers.

Not just any containers. Each one was a miniature living room. With a tiny sofa, a tiny TV, a tiny bed—even a tiny cactus in a tiny pot. And in the middle of all that IKEA-for-mice sat… a hedgehog.

Cozy. As if he’d been paying rent there for years.

“This cannot be real,” whispered Fie-trude, watching as a Japanese girl gently photographed a hedgehog lying on a mini bed with a tiny pair of glasses on his snout.

An employee in a sweater that said “HEDGEHOG = JOY” gave her a polite bow and asked,

“Would you like to meet… Mr. Pudding?”

Before she could answer, she was already holding her own container—a plastic hedgehog apartment. Inside: a miniature dining room, a lounge corner, and a ladder that led absolutely nowhere. In the center lounged Mr. Pudding, a chubby spiky creature with the expression of someone who had just survived three Zoom meetings in a row.

“He… lives here?” asked Fie-trude.

“Of course! You can feed him mealworms,” the employee beamed. “And maybe… he will use the tiny couch!”

Fie-trude was handed a pair of tweezers and a small box of wriggling mealworms.

“You’re telling me I’m supposed to feed him? While he lounges in his little living room?”

She leaned in toward Mr. Pudding. The creature looked at her, then at the worm, and settled in like a tiny emperor in his imperial plastic palace.

She barely dared to breathe.

“Would he like a coffee, too?” she whispered sarcastically. “Or maybe a newspaper?”

The hot chocolate she’d ordered—for herself—was now cold.

She’d spent an hour watching a hedgehog in a dollhouse eat a worm. And yes, she’d even taken a photo of Mr. Pudding on his miniature toilet (purely decorative, but complete with a toilet paper holder).

In her notebook, she wrote:

DAY 5 IN TOKYO:

Today I had coffee with a hedgehog who has a nicer apartment than my cousins.

He lay on a little couch. I sat on a stool.

He dined à la carte. I drank cold chocolate milk.

Pretty sure he’s my superior.

As she left, the employee gave her a sticker of Mr. Pudding with the words:

“Home is where the Hedgehog is.”

Fie-trude nodded solemnly. She now understood everything.

And also absolutely nothing

🇧🇪 De Woonst van Meneer Stekel

Fie-trude had beslist: vandaag géén robots, géén lasers, géén verklede mensen die zichzelf streamden terwijl ze in het openbaar miauwden.

Vandaag wou ze iets rustigs. Iets met een warm drankje. Misschien een stukje cake. Ze zocht “gezellig café” op haar telefoon en klikte op de eerste suggestie:

“Harry Hedgehog Café – koffie én egels.”

“Welja,” mompelde ze. “Wat een kat kan, kan een egel ook, zeker?”

Tien minuten later stond ze op haar sokken (schoenen moesten uit, uiteraard) in een pastelkleurige ruimte waar fluisterende meisjes met fototoestellen gebogen zaten over… plastic bakjes.

Niet zomaar bakjes. Elk bakje was een soort miniatuurwoonkamer. Met een sofaatje, een tv’tje, een bedje, zelfs een piepkleine cactus in een pot. En in het midden van al dat IKEA voor muizenformaat zat… een egel.

Gemoedelijk. Alsof hij al jaren de huur betaalde.

“Dit kan toch niet waar zijn,” fluisterde Fie-trude, terwijl ze keek hoe een Japans meisje voorzichtig een egel fotografeerde terwijl hij op het minibedje lag met een mini-bril op zijn snuit.

Een medewerker in een trui met het opschrift “EGEL = VREUGDE” gaf haar een vriendelijk buiginkje en vroeg beleefd: “Would you like to meet… Mr. Pudding?”

Voor ze iets kon zeggen, stond ze daar al met haar eigen bakje. Een plastic egelappartement. Binnenin: een mini-eetkamer, een loungehoekje, en een laddertje dat nergens heen leidde. In het midden lag Mr. Pudding, een chubby stekelding met een blik alsof hij al drie Zoom-meetings achter de rug had.

“Hij… woont hier?” vroeg Fie-trude.

“Of course! You can feed him mealworms,” zei de medewerker vrolijk. “And maybe… he will use the tiny couch!”

Fie-trude kreeg een pincet en een klein doosje met wriemelende meelwormen.

“Maar allé… ik moet hem ook voederen? Terwijl hij in zijn salon ligt?”

Ze boog zich naar Mr. Pudding. Het beest keek haar aan, dan naar de worm, en ging er gezapig voor liggen zoals een keizer in zijn keizerlijk plastieken paleis.

Ze durfde nauwelijks te ademen.

“Wil hij ook een koffietje misschien?” fluisterde ze sarcastisch. “Of een krant?”

De hot chocolate die ze besteld had — voor zichzelf — was inmiddels koud. Ze had een uur lang gekeken hoe een egel in een poppenhuis een worm at. En ja, ze had zelfs een foto genomen van Mr. Pudding op zijn mini-toilet (dat puur decoratief was, maar wel met wc-rolhouder).

In haar notitieboekje schreef ze:

DAG 5 IN TOKYO:

Vandaag hot chocolate gedronken met een egel die een mooier appartement heeft dan mijn nichten.

Hij lag op een zeteltje. Ik zat op een kruk.

Hij at à la carte. Ik dronk koude chocolate milk.

Denk dat hij mijn meerdere is.

Toen ze vertrok, gaf de medewerker haar een sticker mee van Mr. Pudding met de tekst “Home is where the Hedgehog is.”

Fie-trude knikte plechtig. Ze begreep nu eindelijk alles.

En ook absoluut niets.