Timeless-Quest.com. HOME

Fie-Trude had already experienced quite a bit in Japan: whispering slippers, bowing strangers, and even a casual earthquake. But nothing — absolutely nothing — could have prepared her for the moment she encountered her first Japanese toilet.

It happened in a charming little café in Kyoto. All went normally at first. She did what one does.

And then… she turned around to flush.

That’s when she saw it.

Twenty-six buttons.

With icons ranging from water drops to flowers to something that looked suspiciously like a rocket launch.

She stared. “Why does this toilet have more features than my washing machine? Is this the control panel for a satellite?”

Carefully, she pressed a button with a little water droplet.

Suddenly — a jet of water shot upward with military precision.

Fie-Trude leapt back, nearly knocking over the toilet brush. She panicked and hit another button — cheerful music began to play, followed by a warm gust of air caressing her behind.

“Oh come on! Am I in a shampoo commercial?”

Desperately trying to stop the madness, she hit a button with a flower on it.

The toilet began to speak. In polite, calm Japanese.

“Is it… scolding me? Or offering life advice?” she wondered, backing slowly toward the door.

One more random button.

Everything stopped.

Silence. Blessed, fragrant silence.

Just as she exhaled, the lid slowly closed, the bowl self-cleaned, a pleasant puff of lavender filled the air — and somewhere in the distance, a chime played that sounded suspiciously like applause.

She returned to her table, wide-eyed but composed.

“I may have just accidentally enrolled your toilet in a spa day,” she told the waiter. “It seems quite refreshed.”

The End.

(Next day: Fie-Trude buys a pocket phrasebook. First word she looks up: “Stop.”)

🇧🇪 Kyoto: Knopjespaniek in porselein paleis.

Fie-Trude had al veel meegemaakt in Japan: schuifelende treinen, fluisterende slippers, een dansende aardbeving. Maar niets — niets — had haar voorbereid op wat ze aantrof op het toilet van een gezellig café in Kyoto.

Ze deed netjes haar ding, zoals een mens dat doet. Maar toen kwam het moment van… afronding. Ze draaide zich om en keek naar het bedieningspaneel.

Zesentwintig knopjes.

Met icoontjes die varieerden van een golfje tot een bloemetje tot iets dat eruitzag als… een lanceerknop van een raket?

Ze fronste. “Wat is dit? De cockpit van een ruimteschip? Waarom heeft het toilet meer opties dan mijn oven?”

Ze drukte voorzichtig op een knop met een druppel. Plots: een straal water schoot met militaire precisie omhoog. Fie-Trude schrok zo hard dat ze tegen de muur sprong. Ze drukte op een andere knop — er klonk een riedeltje, en warme lucht begon haar onderkant te föhnen.

“Maar allé, ik ben toch geen haardrogerreclame!”

In paniek probeerde ze het geheel stop te zetten. Ze drukte op een knop met een bloem. Plots begon het toilet zélf te praten. In het Japans. Vriendelijk, maar beslist.

“Moet ik me nu excuseren?” dacht Fie-Trude. “Of is dit een digitale biechtstoel?”

Ze drukte nog één willekeurige knop. Alles stopte.

Opluchting. Stilte.

Tot… het deksel zich automatisch sloot en het toilet zichzelf begon te spoelen, reinigen en… parfum verspreiden.

Toen ze terug in het café kwam, zei ze tegen de ober:

“Excuseer, ik heb per ongeluk jullie toilet een full-body spa gegeven. Hij lijkt gelukkig wel tevreden.”

Einde.

(Volgende dag: Fie-Trude koopt een boekje Japans voor beginners. Eerste woord dat ze opzoekt: “Stop.”)