Timeless-Quest.com. HOME

In Mechelen, 1898, where life crawled forward on clogs, carriages, and candlelight, Fie-Trude suddenly appeared with something revolutionary: a bicycle. A shiny black contraption with a bell that rang like a cheerful canary and two wheels that clearly wanted more than just to roll — they wanted to move forward.

She climbed on with her corset tighter than a salami in a napkin and a skirt so wide it could shelter a Sunday picnic. At her first wobbly push-off, the neighbor shrieked, “It’s a mobile butter churn!” The priest choked on his holy water and muttered, “She’s riding! Alone! Toward hell, or worse — progress!”

Her mother watched from behind the lace curtain, frozen like she’d just seen a mathematical equation come to life. “First a bicycle,” she whispered, “next she’ll start thinking.”

But Fie-Trude kept pedaling. She passed geese, pedestrians, and even the mail coach. Her skirt flew, her hat was gone with the wind, but her smile stayed firmly in place. And with every turn of the wheels, she knew more clearly: this wasn’t just a ride. It was freedom. Her choice. Her future.

Today Mechelen — and who knows, tomorrow the rest of the world.

And if you happen to be reading this in the year 2025, sitting comfortably with wireless internet and coffee that makes itself: remember that once, a woman in a skirt too tight, on a gearless bicycle, decided not to wait for permission.

She simply started pedaling. And that’s where everything began.

🇳🇱 Fie-Trude op Wielen

In Mechelen, 1898, waar het leven voortkroop op klompen, koetsen en kaarslicht, verscheen plots Fie-Trude met iets revolutionairs: een fiets. Een glimmend zwart gevaarte met een bel als een vrolijke kanarie en twee wielen die méér leken te willen dan alleen maar rollen — ze wilden vooruit.

Ze klom erop met haar korset strak als een worst in neteldoek en een rok zo breed dat ze er een picknick voor zes onder kon houden. Bij het eerste wiebelende vertrek gilde de buurvrouw: “’t Is een rijdende waterpomp!” De pastoor verslikte zich in zijn wijwater en mompelde: “Ze rijdt! Zonder begeleiding! Naar de hel of erger — naar de vooruitgang!”

Haar moeder staarde van achter het raam alsof ze net een wiskundige formule had gezien. “Eerst een fiets,” fluisterde ze, “straks begint ze te denken.”

Maar Fie-Trude trapte door. Ze liet ganzen, wandelaars en postkoetsen achter zich. Haar rokken zwierden, haar hoed vloog af, maar haar glimlach bleef stevig zitten. En met elke bocht wist ze het zekerder: dit was niet zomaar een rit. Dit was haar vrijheid. Haar keuze. Haar toekomst.

Vandaag Mechelen — en wie weet, morgen de rest van de wereld.

En mocht jij dit nu lezen in het jaar 2025, comfortabel op een stoel met draadloos internet en koffie die zichzelf zet: onthoud dan dat een vrouw met een te strakke rok, op een fiets zonder versnellingen, ooit besloot niet te wachten op toestemming.

Ze trapte gewoon. En daar begon alles mee.